tag:blogger.com,1999:blog-82214542011-10-11T20:10:25.309+03:00occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.comBlogger611100tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-22877253922288785802008-11-26T18:04:00.003+02:002008-11-26T18:26:04.977+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/SS14hTRvWwI/AAAAAAAAAD8/SNWUFt03I_o/s1600-h/superd_1160491.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/SS14hTRvWwI/AAAAAAAAAD8/SNWUFt03I_o/s200/superd_1160491.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273003252226415362" /></a><br />Έχω κρυμμένα τόσο καιρό κάτι διαμάντια των Portishead σαν το "Roads" και το "Over" που δυστυχώς ή μάλλον ευτυχώς (κάλλιο αργά..)πρόσφατα τα εκτίμησα...<br />Ευχαριστώ βρε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-2287725392228878580?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-86638634314462277392008-06-21T22:32:00.004+03:002008-12-12T01:48:44.790+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/SF1gkJ51TUI/AAAAAAAAACo/Y_uhn668zIU/s1600-h/footprints.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/SF1gkJ51TUI/AAAAAAAAACo/Y_uhn668zIU/s200/footprints.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214430117814947138" /></a><br />Δεν μπορώ να το εξηγήσω..<br />Πώς γίνεται να συνυπάρχουν ταυτόχρονα τόσα συναισθήματα?? Πώς γίνεται να νιώθεις τόσο διαφορετικά συναισθήματα για το ίδιο άτομο?<br />Πώς γίνεται να θες να πονέσεις τον άλλον..και τελικά όταν το καταφέρνεις, μετά από τόσο θυμό, μετά από τόσα σενάρια φτιαγμένα στο άρρωστο μυαλό σου, να καταλήγεις να πονάς περισσότερο από αυτόν?? Είναι αυτό αγάπη? Μίσος?? <br />"Όπως δίδαξε ο Φροϋντ πως δύο ένστικτα διαρρέουν τον ψυχισμό μας: το ένστικτο της ηδονής και το ένστικτο θανάτου. Όσοι έχουν ερωτευτεί βαθιά, ζοφερά όπως αξίζει να χαρακτηρίζει κανείς τούτη την ανάβαση στον Παράδεισο και την κάθοδο στον Άδη, θα έχουν αισθανθεί στο πετσί τους πως πουθενά αλλού όσο στον έρωτα δεν συναντώνται έτσι σφιχτοδεμένα και αδιαχώριστα τα δύο φροϋδικά ένστικτα".<br />" I know"...<br />P.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-8663863431446227739?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-46936512625102806082008-03-05T11:22:00.002+02:002008-03-05T11:30:00.726+02:00<span style="font-style:italic;">"No emotion, any more than a wave, <br />can long retain its own individual form.."<br /><br />Henry Ward Beecher</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-4693651262510280608?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-85627834941804528612008-02-21T12:36:00.001+02:002008-02-21T12:41:26.705+02:00Όλοι οι άνθρωποι έχουν και λογική και συναίσθημα.. ναι.. ναι.. όλοι ΚΑΙ οι «τρελοί»!!<br />Το ότι ξεχωρίζουμε τόσο πολύ στις αντιδράσεις μας σε ένα γεγονός είναι γιατί το ποσοστό αυτών των δύο αλλάζει σε καθέναν από εμάς. Και πολύ περισσότερο ανάμεσα στα δύο φύλα.<br />Εγώ για παράδειγμα, (μου το έχουν πει και άλλοι) λειτουργώ περισσότερο με το συναίσθημα παρά με τη λογική. Σε ένα ποσοστό ας πούμε 70% - 30%. Με το παραμικρό συγκινούμαι, με το παραμικρό με πιάνουν κλάματα, με το παραμικρό λυπάμαι, στεναχωριέμαι κ.ο.κ.<br />Είναι ο τρόπος που μεγάλωσα? Είναι τι μου λείπει στη ζωή μου?? Ήταν έτσι οι πλανήτες μου την ώρα που γεννήθηκα?? <br />Αν και ένας φίλος ισχυρίζεται ότι αυτό μπορείς και να το αλλάξεις. Να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου έτσι ώστε να αυξήσεις ή να μειώσεις τα ποσοστά, φτάνοντας κάποια στιγμή κοντά στο ιδανικό που είναι 50%-50%.. (Αν ξέρετε εσείς κανέναν άνθρωπο τέτοιον, να μου τον δείξετε και να μου δώσετε και τηλέφωνο για λεπτομέρειες και ιδιαίτερα..)!!<br />Θα ήθελα να το πετύχω και’ γω, απλά δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί… Aποδέχομαι και αγαπάω τον εαυτό μου όπως είναι, αλλά περιθώρια βελτίωσης υπάρχουν πάντα..(αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω ..το βίωσα) !!<br />Το πρόβλημά μου είναι άλλο… Όταν διαπιστώνεις αυτήν την πραγματικότητα (την ύπαρξη ή την ανυπαρξία κάποιων ποσοστών) τι ανθρώπους επιλέγεις να έχεις δίπλα σου?? Με ποσοστά ίδια, παραπλήσια ή άκρως αντίθετα από τα δικά σου?? <br />Νομίζω ότι οι περισσότεροι άντρες έχουν το ποσοστό λογικής να κοιτά αφ’ υψηλού και περήφανα το αδύναμο συναίσθημα… !!<br />Είναι καλό πράγμα να υπερισχύει η λογική.. τουλάχιστον είναι καλό για τον εαυτό σου. <br />Εμείς οι γυναίκες έχουμε μεγαλώσει έτσι ώστε να μας οδηγεί το συναίσθημα.. <br />Γι’αυτό και η λογική η δική μας (το δύστυχο 30% μου) είναι η λογική του παραλόγου.. για κάποιους!!<br />«Άντρες απ’τον Άρη, γυναίκες απ’την Αφροδίτη» καλά τα λέει ο κος Gray, απλά είναι δύσκολο μετά από τόσο πιπίλισμα του μυαλού να περάσεις στην πράξη. <br />Και αν τον αγαπάς τον πρίγκιπά σου….αλλά ίσως να θέλεις μια μικρή αύξηση στα ποσοστά ?? Ή μήπως υπάρχει η αλληλοσυμπλήρωση και η ισορροπία και απλά κανείς δεν το καταλαβαίνει ?? Ή μήπως όταν αρχίζεις να το ψάχνεις τόσο πολύ, χάνεται το παραμύθι με το άσπρο άλογο, τον πρίγκιπα και πρέπει να πάρεις τα μπογαλάκια σου και να πας σε άλλο….κάστρο?? Ή μήπως απλά για μια φορά πρέπει να υπερισχύσει η λογική και πρέπει να βγεις απ’το ροζ συννεφάκι σου και να συνειδητοποιήσεις ότι οι σχέσεις για να γίνουν ιδανικές χρειάζονται περισσότερη δουλειά απ’όσο μας έχουν αφήσει να πιστεύουμε??<br />Αφιερωμένο….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-8562783494180452861?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-41329125346638972702008-02-11T17:12:00.000+02:002008-02-11T17:13:23.786+02:00Πόνεσε πολύ αυτό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-4132912534663897270?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-27681741341288532432007-10-25T11:49:00.000+03:002008-12-12T01:48:44.942+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RyBgmm8pYcI/AAAAAAAAACU/bxAin3BOSbE/s1600-h/images3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RyBgmm8pYcI/AAAAAAAAACU/bxAin3BOSbE/s200/images3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125202592353837506" /></a><br /><br />-Κατακαημένη Ρούμελη τί σου μελε να πάθεις..<br /> Εγώ με την κουμπάρα μου έτσι για να μάθεις!!<br /> <br />-<span style="font-style:italic;">Τον στίχο τον κατάλαβα μα νόημα δεν βγαίνει..<br /> Δε μου το λες πιο καθαρά γαμώ την οικουμένη??<br /></span><br />-Η καημένη Ρούμελη την τύχη σου χλευάζει <br /> και'γω με την κουμπάρα μου τα λέμε όλο νάζι..<br /> Αν δε νοείς κι αυτό σταμάτα να κοντράρεις<br /> και τράβα κανά λεξικό αμέσως για να πάρεις<br /><br />-<span style="font-style:italic;">Τί να μου πει το λεξικό<br /> τί να μου πει η Πυθία<br /> ο γρίφος σου δεν λύνεται<br /> ούτε με σφαίρες θεία...<br /></span><br />-Γρίφο εσύ εδιάβασες..εγώ τα λέω χύμα.<br /> Και αν δεν τα κατάλαβες τότε θα πω τί κρίμα..<br /> Η νύστα μου εφούντωσε και άλλο δεν αντέχω<br /> γι'αυτό σου λέω έχε γεια γιατί άλλο δεν κατέχω!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-2768174134128853243?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-48848369453390340012007-09-10T20:30:00.000+03:002008-12-12T01:48:45.170+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RuWB2kyZQ7I/AAAAAAAAABs/im3EhGl9piQ/s1600-h/erwtas.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RuWB2kyZQ7I/AAAAAAAAABs/im3EhGl9piQ/s320/erwtas.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108632126909662130" /></a><br />Τον γνώρισα σ’ένα φιλικό σπίτι.. Πολύ φιλικό, τόσο φιλικό που προσπαθούσαν να με πείσουν να μείνω και άλλο γιατί είχαν συνεννοηθεί να έρθει και αυτός.<br />Να το πω προξενιό??? Να το πω απόπειρα γνωριμίας δύο μπακουριών από ζεύγος παντρεμένων??? Να το πω το «κάτι» που πιάνει τους παντρεμένους που όταν έχουν φίλους singles πρέπει οπωσδήποτε να τους ζευγαρώσουν?? Διαλέξτε.. δεν ξέρω τι ήταν.. Εγώ ξέρω τι έπαθα..<br />Μόλις χτύπησε η πόρτα κάτι μου έσφιξε το στομάχι κι ας μην ήξερα τίποτα.. Ήξερα τη φιλενάδα μου (πότε θα σε πιάσω στα χέρια μου δεν ξέρω..)!! Και φυσικά με έστειλαν να την ανοίξω.. Και την άνοιξα.. Στεκόταν εκεί, με το κράνος στο χέρι, ψηλός, καστανός σκούρος (για να μην πω μελαχρινός) με λίγες διάσπαρτες άσπρες τρίχες, ίσα ίσα να τονίζουν το ότι ήταν άνω των πρώτων –άντα. Το πρόσωπό του πολύ γλυκό, σχεδόν baby face εκτός από τις πολύ γοητευτικές γωνίες που του έδιναν ένα στυλ matso. Και το άρωμά του μεθυστικό. Δηλαδή άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα τον τέλειο άντρα που όλες λίγο πολύ έχουμε στο μυαλό μας.<br />Όχι δεν είμαι cosmogirl (why not??) και όχι δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα της πρώτης ματιάς (ούτε της δεύτερης, ούτε της τρίτης). Πιστεύω στην χημεία των ανθρώπων και αυτή με έκανε να κρατάω τον άνθρωπο τόση ώρα στην πόρτα (αχ βρε Ζαμπούνη εσύ τα λες ποιος σε ακούει??)! <br />Η συνέχεια σχεδόν κλασσική. Καθίσαμε μαζί πάνω από δύο ώρες στο σπίτι των ανθρώπων, δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε τον διάλογο, σαν να μην ήταν κανείς γύρω. Φύγαμε. Και μετά από δύο μέρες τηλέφωνο, συνάντηση και δέσαμε!!<br />Συνέχισα με πλήρη επίγνωση του τι θα επακολουθούσε.. ότι κάποια στιγμή αυτό το baby face θα μου σπάει τα νεύρα, ότι κάποια στιγμή αυτό το χαμόγελο θα με βγάζει απ’τα ρούχα μου..<br />Έχουν περάσει πέντε μήνες από τότε. Και παρόλο που είμαστε ακόμα μεσ’ τις γλύκες, έχουν έρθει όντως στιγμές που μου σπάει τα νεύρα, όπως φαντάζομαι ότι θα έχει κάποιες ίδιες και αυτός.<br />Είμαστε τόσο διαφορετικοί, σχεδόν σε όλα και όμως ίσως να είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε μαζί. Είμαι στη φάση που τον γνωρίζω ακόμα. Αν τα ελαττώματά του είναι τέτοια που να μπορώ να ζήσω με αυτά. Αν υπάρχουν στην καθημερινότητά μας μικρές στιγμές γέλιου και χαράς, γιατί έτσι έρχεται η ευτυχία. Αν τα θέλω μας ταιριάζουν. Αν αυτά που δεν θέλουμε είναι ίδια. Όπως φαντάζομαι κάνει και αυτός.<br />Σήμερα είμαστε λιγάκι τσακωμένοι.. Αλλά ακόμα και αν κλείνω το τηλέφωνο στεναχωρημένη, απογοητευμένη, προβληματισμένη.. δεν σταματάω να χαμογελάω στη σκέψη του!!<br />Φρικάρω με την ιδέα της δέσμευσης και ας μην του το έχω πει ποτέ.<br />Με τρομάζει η ιδέα του για πάντα και ας μην του το έχω πει ποτέ.<br />Με τρομάζει το ενδεχόμενο να αφεθώ και να καταλήξω πληγωμένη και ας μην του το έχω πει ποτέ.<br />Όμως μου αρέσει τόσο το τώρα που δεν μπορώ να μην το ρισκάρω …<br />Είμαι ερωτευμένη και κάποιες στιγμές νιώθω ότι τον αγαπάω.. κι ας μην του το έχω πει ποτέ. <br /><br /><span style="font-style:italic;">Για να σου αποδείξω φιλενάδα μου ότι ναι είναι δύσκολο να τα βγάλεις από μέσα σου, πόσο μάλλον να τα βγάλεις στο «κλαρί» για τα μάτια όλων των περαστικών από αυτό το blogaki...και ας πέσουν και τα δικά του κάποια στιγμή.. <br />Αλλά είναι ανακούφιση.. έτσι ακριβώς όπως είναι και ο φτερωτός θεός..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-4884836945339034001?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-49513161783757571222007-09-09T09:47:00.000+03:002008-12-12T01:48:45.408+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RuOYn0yZQ6I/AAAAAAAAABk/aRZTh63pAvA/s1600-h/swstos.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RuOYn0yZQ6I/AAAAAAAAABk/aRZTh63pAvA/s320/swstos.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108094212320609186" /></a><br />Χθες είχα μια συζήτηση με κάτι φίλους για τις εκλογές.<br />Και όχι γενικά για τις εκλογές, για το τι θα ψηφίσει ο καθένας μας.<br />Όλοι έχουμε τις πολιτικές μας πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας.<br />Όλοι πιστεύουμε και ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο.<br />Πώς όμως το δείχνουμε αυτό?<br />Έβαλα λοιπόν μια ερώτηση στο τραπέζι :<br />Αν ξέρατε ότι κάποιο κόμμα (από τα μεγάλα αυτά που έχουμε σιχαθεί λίγο πολύ όλοι μας), αφού σχηματίσει κυβέρνηση θα ακολουθήσει μια γραμμή πολιτικής η οποία θα ήταν πολύ συμφέρουσα για εσάς, σε προσωπικό επίπεδο και κατά τα άλλα θα χάραζε την ίδια πορεία για όλα τα υπόλοιπα που αφορούν όλους μας, θα το ψηφίζατε????<br />Οι περισσότεροι είπαν ναι!!<br />Και είναι γεγονός. Όπως γίνεται πάντα στην Ελλάδα (αν και προσωπικά νομίζω ότι γίνεται παντού..) όλοι με το συμφέρον!!<br />Το συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι είμαστε τόσο μπουχτισμένοι και τόσο σίγουροι ότι τα πράγματα ΔΕΝ θα φτιάξουν ποτέ, που έχουμε σταματήσει να ασχολούμαστε με το θέμα. Παραδοθήκαμε!! Όλοι κοιτάζουμε να είμαστε εμείς βολεμένοι και οι λοιποί … περαστικά τους!<br />Βγάλτε με ψεύτρα pleaseeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee............................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-4951316178375757122?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-67513411318088262822007-09-02T08:59:00.001+03:002008-12-12T01:48:45.666+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/Rtz54EyZQ4I/AAAAAAAAABU/iygHCd9jApw/s1600-h/DSC00045.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/Rtz54EyZQ4I/AAAAAAAAABU/iygHCd9jApw/s320/DSC00045.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106230819284403074" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/Rtz41kyZQ2I/AAAAAAAAABE/uNNPnpIhlW8/s1600-h/DSC00049.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/Rtz41kyZQ2I/AAAAAAAAABE/uNNPnpIhlW8/s320/DSC00049.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106229676823102306" /></a><br />Γύρισα..Πέρασα πανέμορφα.. <br />Αλλά πριν καν πατήσω το πόδι μου στην Ελλαδίτσα μας, από το αεροπλάνο άρχισε να μας προβληματίζει.. Σύννεφα μεγάλα και μαύρα..Αλλά τελικά δεν ήταν, ήταν το ξεκίνημα της φωτιάς κοντά στη Ζαχάρω! Το υπόλοιπο Σ.Κ. το πέρασα κλεισμένη στο σπίτι βλέποντας τη φρίκη από την τηλεόραση. Δεν μπορούσα να γυρίσω κάτω στην Πελοπόννησο, οι δρόμοι σχεδόν όλοι κλειστοί. Το διακινδύνευσα την Κυριακή το πρωί..και είδα την φρίκη από κοντά. Η τηλεόραση, οι φωτογραφίες οτιδήποτε δεν είναι αρκετό για να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Το να βλέπω αυτό που κάποτε με έκανε να χαμογελάω όταν έκανα αυτή τη διαδρομή πανέμορφη διαδρομή μέσ'το πράσινο, σε συνδυασμό με την αποκρουστική μυρωδιά, με έκανε να βάλω τα κλάματα.. <br />Και εγώ απλά πέρασα σχεδόν την επόμενη μέρα..Όλοι αυτοί που το έζησαν από κοντά?? Όλοι αυτοί που έβλεπαν τις περιουσίες τους να γίνονται στάχτη?? Όλοι αυτοί που προσπαθούσαν για την αποφυγή της ολοκληρωτικής καταστροφής και σχεδόν οι πάντες τους κατέκριναν??<br />Πώς?? Άκουσα διάφορες ιστορίες.. για λαγούς με στουπί με βενζίνη στην πλάτη..με αλεπού..με μηχανισμούς που ενεργοποιήθηκαν μέσω κινητών τηλεφώνων..<br />Γιατί?? ο καθένας μας για το γιατί έχει φτιάξει ένα δικό του σενάριο..<br />Αλλά η ΦΡΙΚΗ παραμένει ΦΡΙΚΗ!!<br /><br />Subject: ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ ΝΙΚΟ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟ<br />Ο αποστολέας του email είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης, και το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους του!<br /><br />21/8/2007<br />"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα."<br />Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Θα ήθελα να ξεχάσω<br />τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη, Θα ήθελα να τους ξεχάσω όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν<br /><br /><br />Μα δεν θα ξεχάσω<br />εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν Μα δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή Μα δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροιδεύουν τους Εθελοντές. Μα δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα. Μα δεν θα ξεχάσω οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων , να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου. Μα δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.<br /><br />Και δεν θα ξεχάσω<br />να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω; πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...<br /><br />Λίγη στάχτη στα μαλλιά...<br />δολοφόνοι...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-6751341131808826282?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-77347953830177551072007-08-13T07:46:00.000+03:002008-12-12T01:48:45.934+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/Rr_mvqbuUmI/AAAAAAAAAAs/NrJ34Kiv4kM/s1600-h/Azul.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/Rr_mvqbuUmI/AAAAAAAAAAs/NrJ34Kiv4kM/s320/Azul.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098047009725502050" /></a><br />Και επιτέλους έφτασαν οι μέρες...<br />Μετά από 5 χρόνια θα πάω και'γω διακοπές.. Πέντε ολόκληρα χρόνια!! Δουλειά κάθε καλοκαίρι (μερικές φορές και δύο μαζί), όχι πως και εδώ που είμαι δεν κάνω τις βουτιές μου, δεν πίνω τα ποτάκια μου..απλά εδώ δεν έχω την ανεμελιά!! Πίνω τα ποτά μου, κάνω τις βουτιές μου, αλλά όλα αυτά με το ρολόι στο χέρι και φυσικά δεν μπορώ να παραλείψω το πρωινό ξύπνημα!! Αυτό και αν είναι βάσανο...<br />Και τώρα.. θα "διακόψω" αυτό που κάνω και θα πάω σε ένα μέρος...ονειρεμένο, απ'αυτά που βλέπουμε σε φυλλάδια στα ταξιδιωτικά γραφεία και ονειρευόμαστε γαλαζοπράσινα νερά, λευκές παραλίες και πολυτέλεια!! <br />Σε όσους το έχω πει όλοι με ρωτούν αν έχω τόσα πολλά λεφτά!! Άκουσον - Άκουσον..Όχι δεν έχω τόσα πολλά λεφτά, αλλά δεν χρειάζονται τόσα ευρώπουλα για να κάνεις ονειρεμένες διακοπές.Ψάξιμο χρειάζεται.. Υπάρχουν τόσες χώρες που έχουν ακόμα και τώρα τον Αύγουστο τόσο καλά και οικονομικά πακέτα που ένα Σαββατοκύριακο στη Μύκονο στο πιο μικρό ξενοδοχείο φαντάζει μπροστά τους ασύμφορο!!<br />Μόνο εμείς στο Ελλάντα κοιτάζουμε πως να τους τα αρπάξουμε χωρίς να τους προσφέρουμε και πάρα πολλά..(ας μην αρχίσω πάλι γκρινίτσα..)!!<br />Εύχομαι καλές διακοπές σε όλους τους κουρασμένους της καθημερινής ρουτίνας και σε όσους τις χρειάζονται πραγματικά (κυρία..κυρία..εγώ..εγώ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-7734795383017755107?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-89785686349851625802007-08-04T18:36:00.001+03:002008-12-12T01:48:46.107+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RrSebKbuUiI/AAAAAAAAAAM/30aHKW82fXw/s1600-h/DSC00176.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 241px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_B4xfyX15cXc/RrSebKbuUiI/AAAAAAAAAAM/30aHKW82fXw/s320/DSC00176.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094871267957166626" border="0"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-8978568634985162580?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-37190830987442677032007-08-04T10:19:00.000+03:002007-08-04T10:38:56.144+03:00Πάει καιρός λοιπόν από τότε που έγραψα το τελευταίο μου post....<br />Αρκετός θα έλεγα!!<br />Δεν μπορώ να γράψω καμμιά δικαιολογία γιατί..<br />Φυσικά και δεν το ξέχασα, φυσικά και διαβάζω ακόμα κάποια blogakia που από τότε μου είχαν κάνει εντύπωση! Δεν γράφω πάντα σχόλια..<br />Δεν μπορώ να γράψω καμμιά δικαιολογία γιατί..<br />Και ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που μου στέλνουν σχόλια ακόμη και τώρα...<br />Ξαναμπαίνω στο blogaki μου και διαβάζω.. σχόλια, κείμενα, παλιά, καινούργια...<br />Δεν το είχα αντιληφθεί έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι τώρα!!<br />Ημερολόγιο!! Διαβάζω αυτά που είχα γράψει τότε..με άλλα κλαίω..με άλλα γελάω.. με όλα όμως θυμάμαι!!<br />Όμορφο συναίσθημα να διαβάζεις αυτά που κάποτε σε είχαν κάνει να γράψεις τα "σώψυχά" σου!! Όμορφο και περίεργο συνάμα.<br />Και να' μαι πάλι..<br />Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω...<br />Θυμήθηκα όμως το παλιό συναίσθημα..και είναι αν μη τι άλλο..ανακουφιστικό!!<br />Γειά σου και πάλι λοιπόν blogaki μου.. Δεν σε ξεχνώ ποτέ!!<br />Και τώρα ξέρω ότι αραιά και πού θα ανατρέχω στις σελίδες σου να θυμηθώ αυτά που η ζωή με έκανε να ξεχάσω..(κατά κάποιο τρόπο, χωρίς να γίνομαι μελό)!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-3719083098744267703?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1122223944126641952005-07-24T19:39:00.000+03:002005-07-24T19:52:27.583+03:00Είχα δει ένα όνειρο τον Απρίλιο..<br />Είχα δει λοιπόν ότι ήταν 19 Ιουλίου, ήμουν χαρούμενη χωρίς να ξέρω το γιατί και περίμενα αγωνιωδώς την 30η Ιουλίου..<br />Δεν μπόρεσα να καταλάβω τίποτα και με έπρηξαν και όλοι να τρέξω να αγοράσω λαχεία, να παίξω τυχερά παιχνίδια με αυτούς τους αριθμούς κ.λ.π.<br />Δεν έκανα τίποτα. (Λες να πέταξα την τύχη μου απ'το παράθυρο..??)<br />Ήρθε λοιπόν η 19η και το μόνο συγκλονιστικό που συνέβη ήταν η επίσκεψη ενός γνωστού - φίλου απ΄το πουθενά. Απλά περνούσε (εγώ βρίσκομαι στην άκρη του πουθενά..) και κάθησε για έναν καφέ. Του είπα για το όνειρο και γέλαγε...Εκτός ότι ο Ν. ήρθε την 19η out of the blue..την 30η κυρίες και κύριοι έχει γενέθλια! Μου είπε επίσης ότι κάποια στιγμή τον Απρίλη ήταν κάπου και συζητούσαν για διακοπές και έλεγε ότι εκείνη την εποχή (δηλαδή γύρω στα γενέθλιά του) θα βρίσκεται προς τα μέρη μου και τί καλά που θα ερχόταν να με δει....!!<br />Και πες ότι σήμαινε αυτό το όνειρο μου..γιατί να το δω?? Σιγά το πράγμα..Εδώ δεν βλέπω όνειρα για κοντινούς μου ανθρώπους, είδα για το πότε θα με επισκεπτόταν ο Ν. και πότε έχει γενέθλια??<br />Τί να πεις??<br />Απλά θα περιμένω και την 30η...(λες να πάρω και ένα λαχείο??)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-112222394412664195?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1121755381007951962005-07-19T09:10:00.000+03:002005-07-19T09:43:01.013+03:00Δουλειά - φιλία! Πώς γίνεται να μην τα μπερδέψεις..<br />Έχω λοιπόν εδώ, μακριά από την ασφάλεια του σπιτιού μου και των δικών μου ανθρώπων, έναν φίλο (δόξα το Θεό υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα έστω και μακριά από το "καβούκι" σου!).<br />Τον γνώρισα λοιπόν σαν επαγγελματικό συνεργάτη. Με τον καιρό και μετά από πολλούς καφέδες, ποτά, μπάνια, γλέντια, μικρές αποδράσεις κ.α. η σχέση μας εξελίχθηκε σε μια πολύ καλή φιλία. Όπως και να το κάνεις, ακόμα και για τα επαγγελματικά με έναν φίλο μιλάς αλλιώς. Προσπαθείς να θέσεις κάποια όρια για να κρατήσεις μια ισορροπία μεταξύ των δύο σχέσεων, αλλά είναι δύσκολο. Δύσκολο όχι ακατόρθωτο!<br />Χθες λοιπόν, δοκιμάστηκε (κατά κάποιο τρόπο) η ελαστικότητα αυτής της γραμμούλας που διαχωρίζει τα επαγγελματικά με τα προσωπικά. Εγώ ήθελα κάτι άμεσα και το ζήτησα, χωρίς να ξέρω ότι τον πιέζω υπερβολικά, αυτός θεώρησε ότι ως φίλη μπορώ να δείξω κατανόηση και να κάνω υπομονή και....κουλουβάχατα (άσχετο αλλά τι λέξη και αυτή??) Είχαμε έτσι τον πρώτο μας καβγά. Όχι μεγάλο γιατί είμαστε και οι δύο άνθρωποι με "λίγα λόγια" αλλά αυτά τα λίγα, επειδή ξέρουμε πλέον καλά ο ένας τον άλλον, χτυπάνε εκεί που πονάνε.<br />Έκλεισα το τηλέφωνο τσαντισμένη και αυτός το ίδιο. Λίγες ώρες μετά χτύπησε το κινητό μου.<br />- Σε στεναχώρησα και νιώθω τύψεις. Συγνώμη.<br />Τύψεις. Συναίσθημα βαθύ. Όπως λέει και κάποιος σοφός (του κοινωνικού μου περίγυρου όχι ο Πλάτων) Συναίσθημα αγάπης. Για να νιώσεις τύψεις πρέπει να υπάρχει αγάπη. Όταν αγαπάς κάποιον και σε νοιάζει μπορείς και να νιώσεις τύψεις. Αν δεν σε ενδιαφέρει..κενό!<br />Έτσι λοιπόν μετά τον μικρό καβγά μας και τις "τύψεις" του, συνειδητοποίησα πόσο πολύ μ'αγαπάει και με νοιάζεται! Και εγώ το ίδιο φιλενάδε!!<br />(Και βέβαια κάναμε μια κουβεντούλα και θέσαμε νέες βάσεις στον τρόπο επικοινωνίας μας όταν αφορά δουλειά.)<br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-112175538100795196?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1120121628780464682005-06-30T11:26:00.000+03:002005-06-30T11:53:48.786+03:00Ένα από τα ελαττώματά μου είναι, δυστυχώς για μένα και για τον περίγυρό μου, ότι είμαι κυκλοθυμική!!<br />Αλλάζω διάθεση γρηγορότερα απ'όσο αλλάζω (όχι χρώμα μαλλιών..ούτε πουκάμισα..ούτε άντρες..) σκέψεις στο μυαλό μου.<br />Δεν το κάνω επίτηδες..απλά γίνεται. Και όχι ότι δεν έχω προσπαθήσει να το αλλάξω και ακόμα προσπαθώ. Το κακό είναι ότι δεν καταφέρνω πολλά, τουλάχιστον όχι πάντα.<br />Σήμερα λοιπόν είναι μια από αυτές τις μέρες...που ξυπνάς το πρωί..σκέφτεσαι τη μέρα σου..χαμογελάς..πίνεις τον καφέ και μετά...τσουυυυυυπ το κατσούφιασμα. Από όσο έχω ψάξει να δω τί φταίει, μάλλον είναι κάποιες σκέψεις οι οποίες γίνονται με ταχύτητα αστραπής, που δεν προλαβαίνω ούτε να τις πάρω χαμπάρι!! Ναι δυσάρεστες σκέψεις!<br />Κατσούφιασμα λοιπόν και καμιά απάντηση στην ερώτηση.."Τί έχεις βρε σήμερα??" Τίποτα. Δηλαδή όχι τίποτα, κάτι..αλλά δεν ξέρω τί. Μα είναι αυτή απάντηση να δώσεις?? Σκας ένα χαμογελάκι..όσο βγαίνει τέλος πάντων...και αποφεύγεις διακριτικά τις τυχόν αναλύσεις!!<br />Ευτυχώς που υπάρχεις και εσύ blogaκι μου..που δεν ρωτάς τίποτα, όπως και να είμαι ότι και αν έχω εσύ εδώ..<br />βράχος!!<br />Αν έχει ήδη ανακαλυφθεί διακοπτάκι ειδικό στον εγκέφαλο ή που να προσαρμόζεται κάπως για τέτοια χρήση (on = smile without thinking, off= do whatever you want)..ας με ενημερώσει και μένα κάποιος!!(γιατί ως γνωστόν δεν τα πάω και καλά με την νέα τεχνολογία...φαίνεται άλλωστε και από το blog μου..σκέτο ροζ χωρίς τίποτα να το στολίζει..sorry blogaki!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-112012162878046468?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1119034774620709202005-06-17T21:34:00.000+03:002005-06-17T21:59:34.640+03:00Ναι όντως σε ξέχασα καλό μου blog...<br />Δηλαδή για να σου πω και την αλήθεια..να σε ξεχάσω δεν γίνεται, απλά σε παραμέλησα για λίγο (έως αρκετό) καιρό!! Και δυστυχώς δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι αυτό δεν θα ξαναγίνει..(τουλάχιστον είμαι ειλικρινής!!)<br />Ήρθα και πάλι στη θερινή μου κατοικία (αρκετό καιρό τώρα) και για άλλη μια φορά συνειδητοποιήσα την ομορφιά της. Την ηρεμία και την γαλήνη.<br />Θα ανατρέξω στις "σελίδες" σου bloggaki μου για να θυμηθώ τί σου είχα γράψει πριν από ένα χρόνο!!<br />Πάντως φέτος, όλα μου φαίνονται αλλιώς.. Πιο ήρεμα, χωρίς άγχος και φοβίες..αλλιώς!! Να φταίει το ότι μεγαλώνω..να φταίει ότι πλέον το μέρος το θεωρώ δεύτερο χωριό μου, δεύτερο σπίτι μου..?? Τους γνωστούς και φίλους δικούς μου ανθρώπους..Πάντως το χαμογελάκι το έχω. Ναι bloggaki μου το έχω!! Μπορεί να συμβαίνουν διάφορα δυσάρεστα, αλλά...έτσι είναι η ζωή!!<br />Γεμίζει το φεγγάρι αυτές τις μέρες. Χθες βράδυ βγήκα στην αυλή, ποτάκι και φεγγαράκι με πορτοκαλοκόκκινο κύκλο γύρω του και μερικά γλυκά συννεφάκια, ίσα ίσα για να κάνουν την εικόνα ομορφότερη. Μουσικούλα από αγαπημένο φίλο, με στίχους σαν ...<br />"Μπορεί και όλα να φτιάξουνε μπορεί<br />μπορεί να φύγει η νύχτα και η σιωπή<br />μια όμορφη ανατολή να ξαναρθεί..."<br />Είναι δυνατόν bloggaki μου, με όλα αυτά να μην χαμογελώ??<br /><br /><em>Και για όποιον ενδιαφέρεται...</em><br /><em>Δεν ξεχνώ...απλά ζω για λίγο στην δική μου Πανσέληνη Χώρα!!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111903477462070920?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1114267413326161202005-04-23T17:16:00.000+03:002005-04-23T17:43:33.326+03:00Όταν τελείωνα την Γ' Λυκείου, σαν παιδί και΄γω ονειρευόμουν την 5ημερη..(ναι δεν ήθελα άλλο διάβασμα!!) Εγώ και όλοι οι συμμαθητές μου! Παίρναμε προσφορές από γραφεία, συζητούσαμε σε πηγαδάκια, κάναμε...όνειρα. Που παρέμειναν όνειρα..μέσα σε άσπρα συννεφάκια!! Γιατί?? Ένα ωραίο πρωϊνό, η διευθύντρια του σχολείου, μας ανακοίνωσε ότι λόγω γεγονότων που είχαν συμβεί στης προηγούμενης χρονιάς την εκδρομή, δεν δέχονταν κανείς να μας συνοδεύσει!! Απογοήτευση..<br />Έτσι λοιπόν η σχολική 5ημερη... ένα μεγάλο μου απωθημένο!!<br />Μερικά..(τί μερικά) αρκετά χρόνια αργότερα, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε δηλαδή, ένα σωματείο οργάνωσε μια εκδρομή, στην οποία και δήλωσα συμμετοχή. Η ξαδέρφη Ελένη (γνωστή για την ανοιχτή αγκαλιά της) μαζί, η οποία είναι καθηγήτρια, κάτι άλλοι φίλοι και αρκετοί άγνωστοι (για μένα τουλάχιστον). Προορισμός : Κρήτη - Χανιά. Το γραφείο που ανέλαβε την εκδρομή, το έχει ένας γνωστός (από τους πιο αξιόλογους άντρες που γνωρίζω..κρίμα παντρεύτηκε πρόσφατα..) ο οποίος διοργανώνει και εκδρομες (5ημερες) για διάφορα σχολεία.<br />Όταν ξεκινήσαμε, δεν το σκέφτηκα καθόλου..ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό!<br />Όταν φτάσαμε και μπήκαμε το πούλμαν, συνειδητοποίησα ότι οι περισσότεροι ήταν ...καθηγητές!<br />Όταν δε φτάσαμε στο ξενοδοχείο..το όνειρό μου άρχισε να γίνεται πραγματικότητα! Στο ξενοδοχείο υπήρχαν 3 σχολεία, κάτι που για κάποιους ήταν εκνευριστικό, για μένα ήταν..χαρά. Βρισκόμουν συνέχεια ανάμεσα σε μαθητές-καθηγητές-οδηγούς πούλμαν- συνοδούς!!<br />Όταν έθεσα στην παρέα το παράπονο - απωθημένο μου, φρόντισαν όλοι να με κάνουν να αισθανθώ λες και όντως είχα πάει την πολυπόθητη 5ημερη..<br />Το πρωί βόλτες, το μεσημέρι φαγητό και πολλές.."ρακές", το απόγευμα στο ξενοδοχείο ελεύθερο χρόνο (από δωμάτιο σε δωμάτιο και στην πισίνα με όλα τα ... παρελκόμενα) και το βράδυ τρελό clubbing και ξενύχτι.<br />Ύπνος σχεδόν καθόλου, καζούρα πολύ (με πείραζαν συνέχεια γιατί ήμουν η μόνη "μαθήτριά" τους).<br />Την Κυριακή δε που ήταν να φύγουμε βγήκε και ένα απαγορευτικό..μούρλια.<br />Βέβαια όσο λάτρεψα τον Ποσειδώνα εκείνο το απόγευμα, άλλο τόσο τον μίσησα την Δευτέρα το βράδυ (ακόμα κουνιέμαι..)!<br />Τώρα πια λοιπόν όταν θα με ρωτάνε που πήγα 5ημερη...θα απαντώ:<br /><strong><em>ΚΡΗΤΗ -ΧΑΝΙΑ ποτέ δεν είναι αργά...</em></strong> (ατάκα που έμεινε)!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111426741332616120?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1113218549292267172005-04-11T13:22:00.000+03:002005-04-11T14:22:29.293+03:00Γνώρισα την προηγούμενη βδομάδα μια γυναίκα, δεν ξέρω ακριβώς την ηλικία της αλλά θα πρέπει να είναι πάνω από 55! Γνώρισα...όχι ακριβώς, ξέρετε η καλύτερη φίλη της φίλης της μαμάς της φίλης μου!!<br />Τυχαία άκουσα να περιγράφει πώς έντυνε ένα μωράκι και τί του φορούσε.. Θεώρησα ότι θα είχε εγγονάκι.<br />Δεν ήταν έτσι όμως. Λίγο αργότερα που πιάσαμε την κουβέντα, μου είπε ότι το μωράκι ήταν δικό της. Ήταν μαμά! Η μαμά ενός μωρού 15 μηνών! Η μαμά ενός μωρού 15 μηνών, που όταν μιλούσε για το παιδί της, έλαμπε ολόκληρη!!<br />Για την ιστορία λοιπόν, η κυρία Σ. δεν είναι παντρεμένη. Είχε μια μακροχρόνια σχέση, κατά τα λεγόμενά της ευτυχισμένη, μέχρι που ανακάλυψε (μετά τον θάνατο του "υπέροχου" αυτού ανθρώπου) ότι αυτός, ο άνθρωπος αυτός(like the song..remember??)..ήταν παντρεμένος!! Αναρρωτήθηκα και εγώ πώς δεν μπόρεσε να καταλάβει κάτι τέτοιο και μάλιστα σε τόσο μεγάλο διάστημα. Αλλά δεν είναι εκεί το point! Αφού έκλαψε, χτυπήθηκε κ.λ.π. (ότι μπορεί να κάνει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις) αποφάσισε να κάνει παιδί. Και ναι λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο αντρικό φύλο, πήγε σε τράπεζα σπέρματος! Και μετά από αρκετές προσπάθειες, έμεινε έγκυος και έκανε ένα υπέροχο μωράκι!<br />Μπήκα στο τρυπάκι να σκεφτώ όλα τα αρνητικά αυτής της κατάστασης. Όχι για να κρίνω, απλά για να καταλάβω. Τί θα του πεί όταν μεγαλώσει, μπορεί να το μεγαλώσει μόνη της, η διαφορά της ηλικίας είναι μεγάλη και άλλα τέτοια ..Μπορεί να το έκανε για λάθος λόγους. Μπορεί για ένα πείσμα της ή για την μοναξιά ή απλά για το μητρικό ένστικτο. Μπορεί..μπορεί..μπορεί..<br />Όσο και να το αναλύσει κανείς, θα βρει χιλιάδες λόγους που δεν έπρεπε να κάνει αυτό το μωράκι σε αυτή την ηλικία και σε αυτή τη στιγμή της ζωής της.<br />Αυτό που εγώ θαυμάζω και που μου έκανε εντύπωση, είναι η δύναμή της, η αγάπη που δείχνει για το παιδί της και όλα αυτά τα συναισθήματα που μπόρεσε να ξανανιώσει.<br />Το ξέρω, όλες οι μητέρες του κόσμου, όταν μιλούν για τα παιδιά τους λάμπουν..απλά αυτή λίγο παραπάνω και λίγο διαφορετικά!! Και ότι και να λέει ο περίγυρος, η κοινωνία, ο κόσμος όλος, πιστεύω ότι αυτό το παιδί θα μεγαλώσει με πολύ πολύ πολύ αγάπη!!<br />Σήμερα, που πήγα και την ξαναείδα, είχα πάρει ένα δωράκι για τον μικρό. Συγκινήθηκε όταν της είπα ότι το έκανα μόνο και μόνο γι'αυτό που είδα εγώ, όταν μίλαγε για τον μικρό της!! Χάρηκε που κάποιος, είδε κάτι παραπάνω!!<br /><br /><em>Μακάρι όταν μεγαλώσει..να γίνει και αυτός ένας blogger και να γράφει "Σε τί κόσμο ρε mother με έφερες να ζήσω!!" σαν τον Αρκούδο... Τουλάχιστον αυτός να εννοεί κάτι καλύτερο..</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111321854929226717?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1112799743191167842005-04-06T17:01:00.000+03:002005-04-06T18:02:23.193+03:00Με εκνευρίζει αφάνταστα όταν συναντώ-συνομιλώ με ανθρώπους (ο Θεός να τους κάνει) (και ναι για άντρες μιλάω βασικά!), που επειδή φοράω λίγο τακούνι ή φούστα ή είμαι βαμμένη ή έχω στήθος ή έχω κενό ανάμεσα απ'τα πόδια μου (συγνώμη κιόλας αλλά...) κοινώς επειδή είμαι γυναίκα, νομίζουν ότι έχουν να κάνουν μόνο με μια κούκλα.."Barbie" (και δεν είμαι και ξανθιά!) Το μυαλό τους κάνει ξαφνικά ένα κλικ και σχηματίζεται ανάμεσα σε λαμπόνια που αναβοσβήνουν η λέξη "Bimbo", "Χαζή" ή απλώς "Γκόμενα" που περιέχει (γι'αυτούς πάντα) όλα τα προαναφερόμενα..<br />Χθες λοιπόν ήρθα αντιμέτωπη με έναν τέτοιο ανεγκέφαλο! Πήγα το αυτοκίνητό μου για σέρβις..<br />Τί να κάνω το κακόμοιρο, δεν έχω κανέναν να με πηγαινοφέρνει, να μου φτιάχνει το αμάξι, να μου φτιάχνει καζανάκια, να αλλάζει λάμπες, να κάνει τις εξωτερικές δουλειές..τα κάνω όλα μόνη μου και όταν δεν μπορώ απευθύνομαι σε "ειδικούς". Έτσι έχω μάθει από μικρή! Και δεν με πειράζει καθόλου!<br />Εκεί λοιπόν ήταν ο "πρωτομάστορας" ο οποίος ούτε καν μπήκε στον κόπο να με ρωτήσει αν είχε κάποιο πρόβλημα το αμάξι μου, ούτε τί κάνω εγώ εκεί, ούτε τίποτα..μόνο πήρε τα κλειδιά απ'το χέρι μου και μου είπε να επιστρέψω σε 2 ώρες. Το κατάπια. Του είπα τι ακριβώς θέλω, τι πρόβλημα αντιμετώπιζε το αμάξι και ότι προτιμούσα να περιμένω εκεί..Η αντίδραση ήταν ένα "διακριτικότατο" σαρκαστικό γέλιο και μου απάντησε "Όπως θέλετε"..το κατάπια! Όπως κατάπια (όχι όλα, τις μπηχτές μου τις έριξα..ααααχχχ!!) αρκετά σεξουαλικά σχόλια, ματιές, κινήσεις, γελάκια κ.λ.π. που αλήθεια δεν ήταν καθόλου μα καθόλου κολακευτικά!!<br />Μετά από αρκετή ώρα, αρκετά υποτιμητικά βλέμματα και καναδύο καφέδες, τελειώσαν και μου ανακοινώσαν ότι έπρεπε να πληρώσω 245 euros..Κόλπος... Γιατί καλέ μου άνθρωπε...??????<br />"Τί να σας εξηγώ τώρα...αλλάξαμε κάποια πράγματα και μαζί με την εργασία κοστίζουν τόσα.." ήταν η απάντηση αυτού!!<br />Κάτσε βρε μεγάλε...μου ζητάς να πληρώσω τόσα λεφτά χωρίς να μου πεις τί στο καλό έκανες??<br />Εκεί δεν κατάπια...εκεί με έπιασε..ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε..<br />Και εντάξει είμαι λογικός άνθρωπος.., το παραδέχομαι ότι δεν είμαι μηχανικός αυτοκινήτων, όπως πιστεύω ότι δεν είναι κανείς από τους πελάτες σου, αλλιώς κανείς δεν θα ερχόταν σε εσένα. Άσχετη πάντως δεν είμαι.. Σαν οδηγός ξέρω μερικά πράγματα για το αυτοκίνητό μου, όπως οφείλω και όπως πιστεύω για τις περισσότερες γυναίκες οδηγούς πλέον.. (και ας γελάσουν πολλοί όταν το διαβάσουν αυτό)!!<br />Και όταν πάω να ανοίξω μια σχετική συζήτηση (τι συζήτηση.. να μάθω το λόγο που θα πλήρωνα τόσα λεφτά ήθελα το κακόμοιρο) ΑΠΑΙΤΩ ο συνομιλητής μου να μου το αναγνωρίσει ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να το διαπιστώσει!!<br />Μετά από έναν εντονότατο διάλογο (για να μην τον πω καβγά) χαρτί και καλαμάρι μου τα είπανε..μου τα δείξανε..μου τα εξηγήσανε, μου είπανε τί να προσέξω και όχι δεν μου κάνανε κωλοτούμπες..<br />Μόλις έφυγα, να πω την αλήθεια μου, φοβήθηκα μην πάω και σκοτωθώ πουθενά, από το τί θα μου σέρνανε πισώπλατα..αλλά ευτυχώς τίποτα!!Σώα και αβλαβής!!<br />Μπορεί και να έχω άδικο, μπορεί να ήμουν υπερβολική...μπορεί και όχι!!<br />Και ναι βεβαίως και θα ξαναπάω εκεί..τώρα που "γνωριστήκαμε"??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111279974319116784?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1112629241996793162005-04-04T18:16:00.000+03:002005-04-04T18:40:41.996+03:00Τον τελευταίο καιρό..έχουν στραβώσει τα πάντα!! Τα "πάντα" μεγάλη κουβέντα..αλλά τέσπα τουλάχιστον τα περισσότερα!<br />Εκεί που είχε μπει η άνοιξη, που τίναζα τις ανθισμένες..αμυγδαλιές..έπεσε μια μούντζα από ψηλά..και άρχισε το τρέξιμο με δυσάρεστα!! Από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, από κηδεία σε μνημόσυνο και από Δημόσια υπηρεσία σε άλλη...Μπορείτε να φανταστείτε ψυχολογία!!<br />Έλεγα στον μπαμπά μου αν μπορώ να ξαναγίνω παιδί, να μην έχω δίπλωμα οδήγησης να τρέχω για τους άλλους, να μην ξέρω καλά τί σημαίνει θάνατος ώστε να χρειάζεται κάποιος να με προστατεύει από αυτά, να μην έχω δική μου δουλειά (μικροπράγματα μη νομίζετε..φτωχαδάκι είμαι.."ακόμα"!) ώστε να καταλαβαίνω τί τρέξιμο χρειάζεται και τί προβλήματα παρουσιάζονται και να μην έχω τα γνωστά πάρε-δώσε με Δημόσιες Υπηρεσίες, ώστε να μην χρειάζεται να "εκνευρίζομαι" - "συγχύζομαι" - "βρίζω" - "ανησυχώ" - "δεν μπορώ να βγάλω άκρη".. τόσο πολύ!!<br />Ναι το ξέρω, θα περάσει..ναι το ξέρω θα τα καταφέρω...ναι το ξέρω δεν πειράζει...και όλα αυτά, αλλά αυτό το δεν μπορώ και εγώ να χαρώ λίγο την άνοιξη, που είμαι μεσ'το άγχος και τη στεναχώρια..πολύ με ενοχλεί!!<br />Τώρα απλά ψάχνω να βρω αν η μούντζα δεν ήρθε τελικά από ψηλά, μα από κάπου εδώ κάτω, κάπου εδώ κοντά (με μισεί κανείς τόσο πολύ??) για να την ρίξω πίσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111262924199679316?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1111592780468494122005-03-23T17:08:00.000+02:002005-03-23T17:46:20.473+02:00Ένας φίλος, γνωστός (sorry δεν μπορώ να του βάλω ταμπέλα..) είχε την καλοσύνη να μου ζητήσει να τον συνοδεύσω στην πρεμιέρα του, γνωστού πλέον σε όλους, μιούζικαλ "Cats" του Andrew Lloud Webber!! Φυσικά και με τίμησε ιδιαίτερα η πρόσκλησή του και φυσικά δέχτηκα!!<br />Να γράψω και εγώ, δεν θα την έλεγα κριτική, απλά μια φτωχή και ταπεινή γνώμη και όχι σαν ειδικός, σαν απλός άνθρωπος-θεατής της παράστασης!!<br />Για μένα η λέξη "μιούζικαλ" ήταν κάτι τελείως ξένο..(δεν είχα την τύχη ποτέ βρε παιδιά, τι να κάνω??) και όλοι μου έλεγαν.."θα βαρεθείς", "Αν δεν ξέρεις από μιούζικαλ..άσ'το" και άλλες τέτοιες στενοκεφαλιές (που προσβάλλω τον κοινωνικό μου κύκλο αυτή τη στιγμή,αλλά..)! Μου έφτανε που θα είχα την ευκαιρία να δω κάτι καινούργιο και να μπορέσω να σχηματίσω μια γνώμη, ΔΙΚΗ ΜΟΥ!!<br />Λοιπόν..εμένα η παράσταση μου φάνηκε καταπληκτική..φαντασμαγορική..μαγική!!<br />Παρόλο που το σκηνικό παραμένει στάσιμο καθόλη τη διάρκεια, δεν το θεώρησα καθόλου "βαρετό" όπως πολλοί, διπλανοί "συνθεατές"!! Τα κοστούμια ήταν εκπληκτικά και η χορογραφία εξαίσια, που όσο και αν κάποιοι τη χαρακτήρισαν ως "μάθημα αερόμπικ" δεν μπόρεσαν να τη μειώσουν. Έβγαζε όντως μια γατίσια κίνηση!! Μέχρι που κάποιες <strong><em>γάτες </em></strong>έρχονταν δίπλα σου, τραγουδούσαν και σου έκαναν νάζια..<br />Οι φωνές όλων (και βέβαια ξεχώριζαν κάποιων όπως αυτή της γάτας <strong><em>Γκριζαμπέλα</em></strong> που τραγούδησε το<strong><em> Memory</em></strong>) με άφησαν άναυδη..και αν σκεφτείς ότι υπάρχει ταυτόχρονη κίνηση, πώς αυτοί οι άνθρωποι προλαβαίνουν να ανασάνουν... Μαγικό!!<br />Δεν θα γράψω λεπτομέρειες , για να μην χαλάσω την εικόνα για κάποιους που θα πάνε να το δουν!<br />Υπήρχαν βέβαια και κάποιες αρνητικές λεπτομέρειες..<br />Όπως τα πολύ άβολα καθίσματα, η αρκετά μεγάλη καθυστέρηση έναρξης (βέβαια σε αυτό φταίει το κοινό που αποφάσισε να έρθει τελευταία στιγμή!)(και για να είμαι και ειλικρινής..και'γω 10'νωρίτερα πήγα..αλλά τουλάχιστον ΝΩΡΙΤΕΡΑ!!) οι κερκίδες που ήταν ...κάπως σαν ετοιμόρροπες, οι μικρές (σχετικά με τον χώρο) οθόνες για τους υπότιτλους και φυσικά ο κλασσικός χαμός αφού τελείωσε η παράσταση, να φύγουν όλοι πρώτοι, με την εξυπνάδα ως πιο γρήγοροι και μάγκες να δημιουργήσουν το γνωστό σε όλους μας ελληνικό μποτιλιάρισμα..!<br />Πάντως όσα κι αν ήταν τα αρνητικά...εμένα δεν με πτόησαν καθόλου..(λίγο πιάστηκα εντάξει..) το χαμόγελο ήταν κολλημένο στα χείλη μου για αρκετή ώρα!!<br />Για μένα άξιζε...μην το σκεφτείτε..αν υπάρχει η ευκαιρία να την αρπάξετε...<br /><em>Νιάουυυυυ!!!!!!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111159278046849412?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1111138008743427262005-03-18T11:21:00.000+02:002005-03-18T11:26:48.743+02:00Λέτε να ήρθε?? Δεν ξέρω για εσάς..πάντως εμένα έτσι μου φαίνεται..<br />Ήλιος, αμυγδαλιές κ.λ.π. όλο το πακέτο!! Εγώ πάντως ξεσηκώνομαι..παίρνουν τα μυαλά μου αέρα, δεν μπορώ να τα μαζέψω με τίποτα και ούτε να μαζευτώ!! Και δυστυχώς εγώ τώρα πρέπει να τα κάνω αυτά.<br />Να μαζέψω και μυαλά και τον εαυτό μου ολόκληρο και να πιάσω δουλειά!!<br />Τί να κάνω..θα το παλέψω..<br />Περαστικά μου!!<br />Άντε βρε..χαρίζω σήμερα ανοιξιάτικα χαμόγελα και καλημέρες!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111113800874342726?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1110450347581112092005-03-10T11:57:00.000+02:002005-03-10T12:25:47.583+02:00Τελικά..έχω ένα πολύ μεγάλο ελάττωμα..αναλύω τα πράγματα πάααααααρα πολύ! Τόσο πολύ που μερικές φορές χάνω την ουσία!!<br />Απ' την πολύ ανάλυση έχω βγάλει αρκετές θεωρίες..Θεωρίες που σε μια συζήτηση ακούγονται πολύ ωραίες.. που σε κάποιον φίλο σε μια δύσκολη στιγμή βοηθάνε..<br />Αλλά μόλις ανακάλυψα ότι εμένα δεν με βοηθάνε καθόλου..<br />Γιατί μια χαρά οι θεωρίες, αλλά στην πράξη τελικά αλλάζουν πολύ τα πράγματα!!<br />Περαστικά μου!!<br /><br /><em>Το ξέρω ότι ανυπομονείς να διαβάσεις κάτι για σένα...θα περιμένεις όμως...πολύ...;)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111045034758111209?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1110298611188490142005-03-08T17:17:00.000+02:002005-03-08T18:16:51.193+02:00Μια απ'τις πολυαγαπημένες μου ξαδέρφες (που έχω ήδη πει ότι έχω πολλές..)μένει στην Πάτρα.<br />Εκεί άνοιξε το ιατρείο της, εκεί γνώρισε τον έρωτα της ζωής της, εκεί έφτιαξε το σπίτι της, εκεί παντρεύτηκε και εκεί γέννησε το πρώτο της παιδάκι!!! Τρίτη 2 Μαρτίου 2005!!! Έναν κορίτσαρο...μια κούκλα!!<br />Όταν το έμαθα, ήμουν κρεββατωμένη με μια ίωση (?) γαστρεντερίτιδας που κυκλοφορεί. Ένα στομάχι χάλι μαύρο, πυρετό που έφτασε 39,5 και εμένα να πατώ αλλού και αλλού να βρίσκομαι. Αυτό κράτησε περίπου μέχρι την Πέμπτη το βράδυ. Τότε μπόρεσα να χαρώ..Και άρχισε να τριβελίζει στο μυαλό μου η "έκπληξη"..<br />Παρασκευή άρχισα τα τηλέφωνα. "Μήπως να πηγαίναμε?" και "ελάτε" και "θα χαρεί πολύ" και "εγώ θα οδηγήσω..εγώ θα κουραστώ"!! Σάββατο ο καιρός χάλια, το αφήσαμε για Κυριακή.<br />Και Κυριακή πρωί πήραμε το αγαπημένο της τσουρέκι με σοκολάτα, λουλούδια με μπαλονάκια, κουκλάκια, μπλουζάκια και άλλα τέτοια διάφορα -άκια....και βουρρρ για Πάτρα!! Η μέρα υπέροχη, ηλιόλουστη με λίιιιγο αέρα. Η διαδρομή το ίδιο. Πράσινο με γαλάζιο!! Άνοιξε το μάτι μας. Τραγούδια, φωνές, χαρές, αστεία και φτάσαμε!! Δεν το ήξερε κανείς.. Χτυπάμε το κουδούνι και σοκ...η "συμπεθέρα" (πεθερά της) μόλις μας είδε..κοκκάλωσε! Μετά βούρκωσε και μετά έβαλε τα κλάμματα. Το ίδιο και η ξαδέρφη!! Φιλιά αγκαλιές και κλάμματα! Κλάμματα και από τη μικρή μας ανιψούδα..μια σταλίτσα ομορφιάς..μια κούκλα...μια γλύκα!! Μόνο μερικών ημερών και να προσπαθεί να καταλάβει τί γίνεται..γιατί την ξυπνάνε μεσημεριάτικα, γιατί η μαμά της και η γιαγιά της δεν ασχολούνται με αυτήν!!<br />Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, είπαμε ιστορίες, είδαμε φωτογραφίες και ήρθε η στιγμή να φύγουμε!<br />Και πάλι φιλιά, αγκαλιές και κλάμματα! Μέχρι να την ξαναδούμε θα έχει αλλάξει!! Άντε και καλό μας ταξίδι.<br />Γυρνώντας ο καιρός είχε αρχίσει να αλλάζει..κρύο!! Οι μισές κοιμόντουσαν οι λοιπές στον κόσμο τους..<br />και έτσι όπως οδηγούσα, βλέπω ταμπέλα Ξυλόκαστρο! Έστριψα.. Οι ξύπνιες άρχισαν να φωνάζουν πως είμαι τρελή..οι κοιμισμένες χαμπάρι!<br />Άφησα το αμάξι...κάναμε βολτίτσα στην παραλία και βρήκαμε ένα ωραιότατο καφέ να βλέπει θάλασσα!!<br />Καφεδάκι..πάλι βολτίτσα και πάλι στο δρόμο της επιστροφής!<br />"Περάσαμε πανέμορφα.." μου είπαν.<br />Τους τα χάλασα βέβαια λίγο, γιατί έβαλα να ακούσω τον αγώνα του Παναθηναϊκού στο ράδιο..<br />Τί να κάνουμε...δεν μπορούν όλα να είναι τέλεια!! (Πάντως νικήσαμε..χεχε!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-111029861118849014?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1108987205621077422005-02-21T13:10:00.000+02:002005-02-21T14:00:05.630+02:00<div align="justify">Ώρες - ώρες κάνω σαν μικρό παιδί..</div><div align="justify">Αγόρασα 3 καινούργια cd και σχεδόν έτρεχα να γυρίσω σπίτι να τ'ακούσω!!</div><div align="justify">Λοιπόν πήρα..:</div><div align="justify">1. Άλκηστις Πρωτοψάλτη "Να σε βλέπω να γελάς"</div><div align="justify">Γράφει κάπου.. "Όσο υπάρχουν συναισθήματα θα γράφονται τραγούδια, όσο υπάρχουν τραγούδια η ψυχή θα επικοινωνεί και θα χαίρεται. Έτσι για να σας βλέπει να γελάτε πάντα.." Ωραιότατο!!</div><div align="justify">2. West life "...Allow us to be Frank" (τραγούδια Frank Sinatra κλπ.)</div><div align="justify">Με αυτό το cd κατάλαβα ότι μάλλον ζω σε λάθος εποχή! Αυτή η μουσική σε κάνει αμέσως να χαμογελάς (το τραγούδι που λατρεύω είναι το "Smile"δεν ξέρω όμως details..)! Τουλάχιστον έτσι λειτουργεί σε εμένα!</div><div align="justify">3. Δημήτρης Παπαδημητρίου - Παντελής Θαλασσινός "Έτσι ξαφνικά" από την σειρά του Mega. Η μελαγχολία η ίδια..</div><div align="justify">Βασικά αυτό το πήρα για ένα τραγούδι μόνο (είναι όμως όλο υπέροχο αν σου αρέσει η μουσική του Παπαδημητρίου) το "Ο κόσμος είναι ένα βουνό"!</div><div align="justify">Τους στίχους έχει γράψει ένας κύριος "Γιώργος Κορδέλλας". Ένας κύριος, λίγο παχουλούλης, ο οποίος μοιάζει πολύ με έναν Γυμνασιάρχη που είχα..στα νιάτα μου (?) Είναι εκπληκτικό πώς κάποιος μπορεί να χρησιμοποιεί λέξεις απλές, να εκφράζει αυτά που έχει στην ψυχή, στην καρδιά και στο μυαλό του..Ταλέντο!</div><div align="justify">Και με την κατάλληλη μελωδία και την μαγική φωνή (του Θαλασσινού) να δημιουργείται ένα τραγούδι..που εμένα με μαγεύει!!</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><em>Ο κόσμος είναι ένα βουνό</em></div><div align="justify"><em>τα λόγια που πετούνε,</em></div><div align="justify"><em>αντιλαλούνε στις πλαγιές</em></div><div align="justify"><em>σε μας ξαναγυρνούνε.</em></div><div align="justify"><em>Καλύτερα να μη μιλάς</em></div><div align="justify"><em>κακές αν κάνεις σκέψεις</em></div><div align="justify"><em>Μα αν συλλογάσαι όμορφα</em></div><div align="justify"><em>είναι χρυσές οι λέξεις.</em></div><div align="justify"><em>Ο κόσμος είναι ποταμός</em></div><div align="justify"><em>και θάλασσα που αφρίζει</em></div><div align="justify"><em>Άμα μολύνεις το νερό</em></div><div align="justify"><em>πια δεν σε καθαρίζει.</em></div><div align="justify"><em><strong>Καλύτερα να μη μιλάς</strong></em></div><div align="justify"><em><strong>αν δεν πολυκατέχεις</strong></em></div><div align="justify"><em><strong>μα αν ξέρεις μην κρατάς κρυφό</strong></em></div><div align="justify"><em><strong>τον θησαυρό που έχεις!</strong></em></div><div align="justify"> </div><div align="justify">Συμπέρασμα...τα μουσικά μου ακούσματα είναι...αχταρμάς!</div><div align="justify">Κάνω σαν μικρό παιδί, γιατί αρχίζω να ανακαλύπτω (Finding..;) ) τρόπους που μου χαρίζουν μικρές-μικρές στιγμές ευτυχίας!! :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110898720562107742?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1108025238963070152005-02-10T11:29:00.000+02:002005-02-10T10:47:18.966+02:00"Να φοράτε τακούνια, γιατί ψηλώνουν και κάνουν τα οπίσθια να δείχνουν πιο ανορθωμένα.." <br /><em>Μη φοράτε τακούνια, γιατί προκαλούν κυτταρίτιδα.</em> <br />"Να βάφεστε για να τονίζετε τα καλά χαρακτηριστικά σας και να κρύβετε τα άσχημα" <br /><em>Μη βάφεστε γιατί το δέρμα στο πρόσωπο γερνάει.</em> <br />"Να χαμογελάτε και να βγάζετε τα συναισθήματά σας στο πρόσωπο, δείχνετε φυσική" <br /><em>Μην κάνετε γκριμάτσες..κάνετε ρυτίδες.</em> <br />"Να φοράτε φούστες, να δείχνετε sexy γιατί είστε.. θηλυκά" <br /><em>Μην ντύνεστε προκλητικά, γιατί θα έχετε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά.</em> <br />"Στην τσάντα σας να κουβαλάτε πάντα τα απαραίτητα για μια κοπέλα (!!)" <br /><em>Μην κουβαλάτε βαριές τσάντες, γιατί κάνουν κακό στους ώμους και στη μέση.</em> <br />"Όταν βγαίνετε για φαγητό μην τρώτε μόνο σαλάτα..δείχνετε κομπλεξική". <br /><em>Μην τρώτε τα "πάντα"..περιττά κιλά και κυτταρίτιδα.</em> <br />"Να κάνετε την πρώτη κίνηση με κάποιον, δείχνετε απελευθερωμένη" <br /><em>Μην κάνετε την πρώτη κίνηση με κάποιον..δείχνετε λυσσασμένη.</em> <br />"Να κάνετε ντους με κρύο νερό, κάνει το δέρμα σφριγηλό" <br /><em>Μην κάνετε ντους με κρύο νερό, δημιουργεί γυναικολογικά προβλήματα.</em> <br /> <br />Πρόσφατα άκουσα και το άλλο.. <br />Εμείς οι γυναίκες πρέπει να προσέχουμε <strong><em>ΚΑΙ</em></strong> στον ύπνο..λόγω στήθους. <br />Μην κοιμάστε μπρούμυτα, γιατί σε λίγο καιρό ο ένας μαστός θα κοιτάζει ανατολή και ο άλλος δύση. <br />Όταν κοιμάστε στο πλάι, καλό θα ήταν να υπάρχει κάποιο μαλακό στήριγμα κάτω απ'τον μαστό που πιέζεται.. Να κοιμάστε μόνο ανάσκελα!! <br /> <br />Σιγά βρε παιδιά..... <br /><em>ΓΥΝΑΙΚΑ</em> είμαι..που σημαίνει <em><strong>ΑΝΘΡΩΠΟΣ</strong></em>, με ανθρώπινο σώμα, ανθρώπινες ανάγκες, ανθρώπινα συναισθήματα.. <br />ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΡΟΜΠΟΤ!! <br />Και αν σε λίγο καιρό με θεωρήσουν "ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ"..τί να κάνουμε..ας μη με "αγοράσουν"!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110802523896307015?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1107277236252514012005-02-01T18:36:00.000+02:002005-02-01T19:00:36.253+02:00<div align="justify"> Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να νιώσω πάλι έτσι για έναν άνθρωπο. Για έναν άνθρωπο που, δυστυχώς, ανήκει στην κατηγορία <em>"ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ"!</em></div><div align="justify">Με είχες ρωτήσει κάποτε, αν είχα θελήσει ποτέ κάποιον που δεν μπορούσα να έχω.. και γελάω. Γελάω ενώ σκέφτομαι την απάντηση που είχα δώσει.."'Οταν θέλω κάτι το διεκδικώ και όταν αυτό δεν μπορεί να γίνει το προσπερνώ". Γελάω γιατί τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε από τα δύο. Δεν μπορώ να διεκδικήσω γιατί δεν μου το επιτρέπει ο εαυτός μου και δεν μπορώ να προσπεράσω γιατί δεν με αφήνει η καρδιά μου, το μυαλό μου. Είναι εκεί..κολλημένα και τα δύο! Και εγώ το παλεύω, μόνη μου. Παλεύω να μην σκέφτομαι. Μάλλον προσπαθώ να σκεφτώ όλα τα αρνητικά της κατάστασης (που υπάρχουν δεν λέω ψέμματα στον εαυτό μου), αλλά δεν βοηθάει καθόλου. Δυστυχώς!</div><div align="justify">Και το ξέρω. Το ξέρω ότι το μόνο που μου μένει να κάνω είναι να απομακρυνθώ. Να αρνηθώ. Να τα αρνηθώ όλα... Να σταματήσω κάθε είδους επικοινωνία. Κάθε τί που με κάνει να γελάω, να αγωνιώ, να ξυπνάω το πρωί χαμογελαστή. Κάθε τί που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά! Κάθε τί που κάνει τα μάτια μου να βουρκώνουν όταν ακούω κάποιο τραγούδι "αγάπης"!</div><div align="justify">Δεν ξέρω αν είμαι τόσο δυνατή, ώστε να το κάνω πρώτη εγώ (γιατί κάποια στιγμή θα γίνει) θα το προσπαθήσω όμως.</div><div align="justify">Πώς μπορείς να βάλεις τη λογική να δουλέψει όταν σε κατακλύζουν μόνο συναισθήματα?</div><div align="justify">Πώς μπορείς να ακούσεις τα "μη" όταν όλα φωνάζουν "προχώρα και όπου βγει"?</div><div align="justify">Και ας ξέρεις ότι δεν θα βγει πουθενά..ας ξέρεις ότι αυτό που θα συμβεί είναι να πληγωθεί κάποιος και το πιθανότερο αυτός ο κάποιος να είναι ο ίδιος σου ο εαυτός!</div><div align="justify">Αξίζει?? Αξίζει το ταξίδι, με τη μικρή διάρκεια και τον συγκεκριμένο προορισμό και ας ξέρεις ότι έχεις μπει στον "Τιτανικό" τον ίδιο??</div><div align="justify">Και γελάω πάλι με κάτι που έλεγα παλιά..." Δεν έχει σημασία να τα έχεις όλα στον έρωτα. Η ουσία είναι να είσαι τυχερός ώστε να μπορείς να νιώσεις"!!</div><div align="justify">Και'γω τώρα νιώθω...</div><div align="justify">Νιώθω, αλλά δεν θυμόμουν πόσο πολύ πονάει....!!!!</div> <br /><em>(sos ...το forward!!)</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110727723625251401?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1107259757155971572005-02-01T13:50:00.000+02:002005-02-01T14:09:17.156+02:00Χθες ήμουν σχεδόν όλη τη μέρα στο αυτοκίνητο..από Μαρούσι Μεταμόρφωση, μετά Πειραιά, μετά Ν. Κόσμο και μετά πάλι Μαρούσι...κίνηση...χαμός! <br />Όπως ήμουν κολλημένη στην Κηφισίας, στο ράδιο βάζει U2 -With or without you- ομολογώ ότι πρέπει να εκνεύρισα πολύ τους γύρω μου από την ένταση που ανέβασα..τί να κάνω..στον κόσμο μου εγώ..και ξαφνικά γυρνάω και βλέπω δίπλα μου ένα αυτοκίνητο με έναν, ομολογώ πολύ εμφανίσιμο νεαρό, ο οποίος είχε χαζέψει..εμένα!! Χαμογελώ και φεύγω (άνοιξε και ο δρόμος..)! <br />Και έχω και ένα βασικό ελάττωμα με το αυτοκίνητο, τρέχω! Και μάλλον προκάλεσα τον νεαρό οπότε άρχισε να με κυνηγάει.. Στο ύψος του Χαλανδρίου βρίσκεται ξαφνικά πίσω μου, αναβοσβήνει τα φώτα και βγάζει δεξί φλας! Γελάω και βγάζω φλας αριστερό.. έρχεται δίπλα... με κινήσεις των χεριών μου ζήτησε να πάμε για καφέ (?) Τσου...απαντώ (πάλι με χέρια)! Please κάνει αυτός... τσου πάλι εγώ.. Χαμογελάει, χαμογελάω και κουνάμε τα χέρια για το αντίο!! <br />Μου ήρθε στο μυαλό το παλιό τραγούδι της Μάνου (?) "Καλή σου νύχτα φίλε μεσ'την αγκαλιά της.." (δεν ξέρω πως το λένε..αυτό με το κατσαριδάκι!!) <br />Βρε λες να ήταν ο άντρας της ζωής μου και 'γω να τον αρνήθηκα??...(χαχαχα)!!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110725975715597157?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1106906045306972962005-01-28T11:33:00.000+02:002005-01-28T11:54:05.306+02:00Η μητέρα μου ήταν απ΄τη Λάρισα! Τουλάχιστον έτσι νόμιζα..δηλαδή για να πω την αλήθεια μου, γεννήθηκε στη Λάρισα, αλλά οι γονείς της ήταν απ'το Αϊβαλί.. <br />Μια φορά, παλιά πολύ παλιά, που μαγείρευα και ήταν και η θεία μου παρούσα (η μόνη αδερφή της μαμάς μου και γενικά η μόνη που έχει μείνει απ'το σόι) αναρωτήθηκα δυνατά πώς, μόνο εγώ απ'όλη την οικογένεια μαγειρεύω τόσο πικάντικα και με τόσα μπαχαρικά.. "Τα γονίδια τα μικρασιάτικα θα'ναι.." είπε γελώντας η Ντάντα (τη φώναζα έτσι από μικρή γιατί δεν μπορούσα να πω το Αλεξάνδρα..και της έμεινε!). Δυστυχώς δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία τότε..Κακώς..πολύ κακώς γιατί τότε θα μπορούσα να μάθω κάτι παραπάνω! <br />Τώρα η Ντάντα με την ηλικία που έχει και με τα τόσα απανωτά χτυπήματα της μοίρας.., τα έχει λίγο (εως πολύ) χαμένα και δεν θυμάται σχεδόν τίποτα! <br />Τα λίγα που μπόρεσα να μάθω ήταν ότι η γιαγιά μου ήταν απ'το Αϊβαλί και έφυγε το 1922 (αυτό συμπερασματικά και με συνειρμούς βγήκε..όχι που θα θυμόταν η Ντάντα χρονολογία..)! Πήγε απέναντι στην Μυτιλήνη και από εκεί κάτι μακρινές ξαδέρφες της, την πήραν..στη Λάρισα! <br />Διηγήθηκα στην αδερφή μου την μικρή μου ανακάλυψη και φτιάχνοντας τρελά σενάρια..σκεφτήκαμε να το ψάξουμε λίγο, μήπως και βρούμε κάτι..κάτι απ'το παρελθόν που να υπάρχει και στο παρόν! <br />Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα παραπάνω από απλές ερωτήσεις σε μπαμπά, φίλους και γνωστούς.. <br />Και το μόνο που βγήκε στην επιφάνεια..ήταν ότι η γιαγιά μου είχε μια αδερφή. Μια αδερφή που πήγαν μαζί στη Μυτιλήνη, αλλά όχι στην Λάρισα.. Αλληλογραφούσαν για πολύ καιρό και μετά..χάθηκαν!(μα να χαθείς με την αδερφή σου??) <br />Οι φήμες .. έλεγαν ότι ερωτεύτηκε τρελά έναν Τούρκο και η συνέχεια..άγνωστη! <br />Πώς?Ποιον? Τον παντρεύτηκε?? Παιδιά έκαναν?? <br />Ερωτήσεις..και χωρίς απαντήσεις. <br />Έμεινε μόνο το σενάριο, ότι κάπου πάνω στη γη, ίσως έχουμε κάποια μακρινά ξαδέρφια! Κάποιον που θα μπορούσε να ρίξει φως στην "ανακάλυψή" μου! <br />Όχι τίποτε άλλο.. δεν έχω και πολλά στοιχεία να πάω και στη Νικολούλη...!!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110690604530697296?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1105977580450120292005-01-17T17:55:00.000+02:002005-01-17T17:59:40.450+02:00Απουσία λόγω.... καλά! Δεν έχω λόγο! Αδικαιολόγητη.. <br />Απλά χωρίς όρεξη, με πολύ τρέξιμο και πολλά στραβά να συμβαίνουν! <br />Και είναι και η χρονιά του Ζυγού!! Φαντάσου!! <br />Αν είναι .... ας μου το δείξουν και μένα...ζυγουδάκι είμαι και εγώ το κακόμοιρο!! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110597758045012029?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1105372747212678082005-01-10T17:21:00.000+02:002005-01-10T17:59:07.213+02:00<div align="justify">"Τί θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή - όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές? Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούργιο? Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ότι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου, θα επιστρέφει σε'σενα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία?? Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν'αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ και'γω, απλοί κόκκοι στη διαδικασία."</div><div align="justify"> </div><div align="justify">"Προτείνεις ότι κάθε πράξη που κάνω, κάθε πόνος που νιώθω, θα βιώνεται συνεχώς στην αιωνιότητα?"</div><div align="justify"> </div><div align="justify">"Ναι, η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις <em>αιώνια</em>. Και ισχύει το ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που απέφυγες. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται <em>αιώνια</em>.</div><div align="justify">Τη σιχαίνεσαι αυτή την ιδέα? Ή σ' αρέσει??"</div><div align="justify"> </div><div align="justify">"Τη σιχαίνομαι"</div><div align="justify"><em></em> </div><div align="justify"><em>"Τότε ζήσε με τέτοιο τρόπο που να σου αρέσει η ιδέα..!!"</em></div> <br /><strong><em>Αφιερωμένο ειδικά σε κάποιον...και γενικά σε όποιον το έχει ανάγκη!!</em></strong> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110537274721267808?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1104930355767239882005-01-05T14:34:00.000+02:002005-01-05T15:05:55.766+02:00Επέστρεψα και΄γω και σιγά-σιγά μπαίνω στη ρουτίνα της Αθήνας (έχουμε βέβαια και τα Θεοφάνεια που γιορτάζει ο μπαμπακουλίνος μου και έχουμε τραπέζι, που σημαίνει..φαγητό και άλλο φαγητό! Από βδομάδα δίαιτα..καλά όχι δίαιτα απλά λίγη..εγκράτεια)! <br />Να γράψω λοιπόν ότι πέρασα υπέροχα, παρόλο που διαπίστωσα ότι για κάποιους, το δικό μου "υπέροχα" μεταφράζεται ως...βαρετά! " Μα είναι δυνατόν να είσαι τόσες μέρες κάπου και να μην πας πουθενά??Ούτε για ένα ποτό??" Είναι και μάλιστα είναι και πολύ ωραία!!Βρήκα και το πνεύμα που έψαχνα.. <br />Ήμουν στο χωριό μου (ναι είμαι από χωριό η βλάχα και πολύ περήφανη!) μαζί με την μεγάλη μου οικογένεια θείους, θείες και αγαπημένα ξαδέρφια..Μεγάλο σόι, το καθημερινό μας τραπέζι έμοιαζε γιορτινό και λίγο κρασί παραπάνω το έκανε.. γλέντι! <br />Τζάκι, βιβλία, καφέδες, κρασοκατανύξεις (γιατί έχουμε και δικό μας κρασί..) ζυμωτό ψωμί (καψαλισμένο στο τζάκι..τί να πώ!), κουβεντούλα απλή, "κοινωνικά σχόλια", στιγμές τρελής χαζομάρας από αυτές που ο καθένας λέει ότι του κατέβει και το κάθετί μετατρέπεται σε αστείο, με το οποίο άλλες στιγμές μόνο γέλιο δεν θα προκαλούσε (cd = compact disk..στα ελληνικά συμπαγής δίσκος...όοοοοοχι..συμπαγής ντίσκος για να ταιριάζει..σι-ντι!! Χμμμ δεν γέλασε κανείς ε???)! <br />Εκεί με φωνάζουν "αγκαλίτσα".. και ήμουν στον παράδεισό μου..Όλο αγκαλιές, φιλιά, χαμόγελα και αγάπη...αγάπη...αγάπη (όσο και χαζορομαντική να δείχνω..)!! <br />Τι να το κάνω το έξω όταν έχω τόση αγάπη και τόση χαρά μαζεμένη σε ένα μικρό πέτρινο σπίτι?? Και με τζάκι! Και αν δεν είναι αυτό το "εορταστικό πνεύμα" τότε τί είναι??? <br />Καλά μας μπήκε το 2005 καλά να μας συνεχίσει λοιπόν! <br /> <br />P.S. Μου έκανε εντύπωση ποσό πολύ βιαζόμουν να μπω και να δω τί έχει γραφτεί τις μέρες που έλειψα και σε πόσους ήθελα να γράψω τα χρόνια πολλά και τις ευχές μου!Περίεργο..να "νοιάζεσαι" για ανθρώπους <em>σχεδόν </em>άγνωστους για σένα..Ευχαριστώ για όλες τις ευχές και ανταποδίδω (ακόμα και αν έχω παραλείψει μερικούς)! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110493035576723988?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1103887666961513112004-12-24T13:16:00.000+02:002004-12-24T13:27:46.960+02:00Ας γράψω και εγώ το τελευταίο post για το έτος που φεύγει.. <br />Τίποτα ιδιαίτερο, μόνο ευχές..ευχές κλασσικές, αλλά όταν τις λες μέσα από την καρδιά σου (πιστεύω) πιάνουν τόπο! <br />Λοιπόν... <br />Εύχομαι σε όλους όσους γνώρισα εδώ..(με όποιον τρόπο) σε όλους όσους διαβάζω και σε όσους με διάβασαν και άφησαν ένα μικρό κομματάκι τους σε αυτό το blog.. <br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">Χρόνια Πολλά!</span></em></strong> <br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">Καλά Χριστούγεννα!</span></em></strong> <br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">Ευτυχισμένο το Νέο έτος</span></em></strong>.. (πω-πω 2005..πως περνούν τα χρόνια!) <br />Με υγεία (πάνω από όλα..) με μπόλικα αγάπη, τρελή έμπνευση και υπέροχες, ευτυχισμένες στιγμές! <br />Μουτςςςςςς!!!!!!!!!!!! <br /> <br />Υ.Γ. Ας μου επιτραπεί να ευχαριστήσω τον Αρκούδο...(ελπίζω να θυμάται γιατί)!Ευχαριστώ!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110388766696151311?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1103790756405939922004-12-23T11:19:00.000+02:002004-12-23T10:32:36.406+02:00Πώς μπορεί μια σπανακόπιτα να είναι απόδειξη αγάπης?? <br />Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ είχα μία λιγούρα. Ήθελα σπανακόπιτα! Μου "μύρισε", την είχα λαχταρίσει..και επειδή δεν είμαι έγκυος, δεν μου έδωσε κανείς σημασία..τουλάχιστον έτσι νόμιζα! <br />Το Σάββατο το πρωί, μόλις ξύπνησα, ο μπαμπακουλίνος μου είχε πάει ήδη στο φούρνο να εκπληρώσει τη βραδυνή μου επιθυμία. Η πράξη με συγκίνησε (δεν με έχει συνηθίσει σε τέτοια), αλλά η σπανακόπιτα..αποτυχία! Απαίσιο φύλλο με άνοστη γέμιση που κολυμπούσαν όλα στο λάδι! Δευτέρα απόγευμα η αδερφούλα μου έφερε ένα κομμάτι σπιτική (ένας συνάδελφός της είχε φέρει από τη μαμά του..). Εξαιρετική! Την Τρίτη το πρωί, δεύτερη προσπάθεια του daddy (από άλλο φούρνο αυτή τη φορά)..στριφτή! Νόμιστη! Και χθες το πρωί χτύπησε το κουδούνι, η θεία μου. Είχε άδεια και κατέβηκε για καφέ..με (ναι-ναι) σπανακόπιτα στο χέρι.."Άργησα, ελπίζω να μην σου έχει φύγει η λιγούρα.."! <br />Και ένα χαμόγελο ήρθε και κόλλησε..έτσι απ'τις τόσες σπανακόπιτες! <br />Βέβαια το σχόλιο όταν διηγήθηκα σε όλους πόσες σπανακόπιτες έφαγα από τότε που τη ζήτησα.. <br />"Μην περιμένεις άλλα χριστουγεννιάτικα δώρα.." Γέλια.. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110379075640593992?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1103642484390672862004-12-21T17:04:00.000+02:002004-12-21T17:21:24.390+02:00Έγραφα τόση ώρα κάτι, αλλά το έσβησα. Ήταν μεσ'τη μαυρίλα και δεν αρμόζει μέρες που είναι (ούτε η διάθεσή μου βέβαια)! Απλά θα γράψω ότι ψάχνω να βρω το "χριστουγεννιάτικο πνεύμα" (?), να βρω έστω κάτι να νιώσω καλύτερα. Ως γυναίκα θα φτιάξω το μαλλί (αύριο έκλεισα ραντεβού) θα γίνω μια κούκλα και θα πάρω τα μικρά τα ξαδερφάκια μου (πάντα τα παιδιά φτιάχνουν το κέφι..) να πάμε μια βόλτα στην στολισμένη Αθήνα..δεν μπορεί..αν πάρω ένα σκουφάκι κόκκινο, κάνω και μια βόλτα στο Σύνταγμα (όχι..θα κρατηθώ.. ΔΕΝ θα φάω ζαχαρωτά και γλυκά!) κάπου θα το βρω το άτιμο!! <br /> <br /><em>(Το μόνο που λίγο μου έφτιαξε το κέφι ήταν το μπαλκόνι του 3ου..όχι απλά γιορτινό..για γέλια!Αχ βρε κύριε Κώστα με την κόντρα σας με τους απέναντι!!)</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110364248439067286?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1103478336991570602004-12-19T19:43:00.000+02:002004-12-19T19:45:36.990+02:00Πάντα όταν έχει τέτοιο καιρό, βροχερό.. ονειρεύομαι ένα σπίτι με μεγάλες τζαμαρίες, τζάκι αναμμένο και μια ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα... <br />..πουλιά μου ταξιδιάρικα!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110347833699157060?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1103127271255858272004-12-15T17:53:00.000+02:002004-12-15T18:14:31.256+02:00Καθισμένη στο παγκάκι, μια γριά (γύφτισσα πρέπει να ήταν) κοιτούσε τους περαστικούς. Την κοίταξα και'γω καθώς περπατούσα και συναντήθηκαν τα βλέμματά μας. Μου χαμογέλασε..χαμόγελο που δεν μπορώ να χαρακτηρίσω..ούτε πονηρό,ούτε γλυκό, ούτε χαρούμενο.. <br /><em>"Να σου πω τη μοίρα σου??" </em> <br />"Άσε..την ξέρω.." της απαντώ. <br /><em>"Θέλω να στην πω..μη σε νοιάζει για λεφτά, ότι θες θα μου δώσεις"</em> <br />Βγήκε η κυρά Κατίνα από μέσα μου και κάθησα δίπλα της. Πήρε στα χέρια της τα χέρια μου (και τα δύο) και άρχισε να κοιτάζει τις παλάμες, να αγγίζει όλες τις γραμμές τους λες και τις χαϊδευε.. <br /><em>"Μεγάλο πόνο έχεις περάσει, πολύ μεγάλο..από μικρό παιδί. Πολλές στεναχώριες, πολλές και μαζεμένες. Χωρισμούς από αγαπημένα πρόσωπα, όχι-όχι..θάνατοι ήταν, αλλά είναι πίσω σου. Σχεδόν όλα. Λίγα κακά θα σε βρουν από'δω και πέρα.</em> <br /><em>Δεν είσαι παντρεμένη, ήρθες κοντά αλλά δεν το'κανες. Θα το κάνεις όμως, στα 32 σου. Μην ψάχνεις ποιον.. δεν τον ξέρεις ακόμα, αλλά θα τον καταλάβεις αμέσως μόλις τον δεις. Θαλασσινός είναι..ή από νησί ή ναυτικός. Ευτυχισμένη οικογένεια, χωρίς πολλά προβλήματα. Και δύο παιδιά.</em> <br /><em>Λεφτά σου πέφτουν..όχι τυχερά, δουλειάς. Δεν αργούν πολύ, αλλά θα κουραστείς να τα βγάλεις.</em> <br /><em>Λίγα δάκρυα στο μέλλον..πολλές χαρές. Φτάνουν αυτά. Να με πιστέψεις. Θα με θυμηθείς όταν συμβούν."</em> <br />Της έδωσα 5 ευρώ και σηκώθηκα. Δεν έλειπε τίποτα από την τσάντα μου..τσέκαρα. <br />Μου χαμογέλασε..γλυκά αυτή τη φορά. <br /><em>"Καλή ζωή να έχεις.Είσαι καλός άνθρωπος..θα έχεις..θα με θυμηθείς"!</em> <br /> <br />Βρε τη μοίρα μου... <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110312727125585827?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1102706007344055632004-12-10T21:00:00.000+02:002004-12-10T21:13:27.343+02:00Τηλέφωνο 8.45 μ.μ. <br />- Έλα! Όλα καλά?? <br />-Καλά, καλά! <br />- Τι θα κάνουμε σήμερα?? <br />-Τίποτα..βαριέμαι κρυώνω και λέω να χουχουλιάσω στον καναπέ μου με κανένα D.V.D. <br />- Και εμείς βαριόμαστε και κρυώνουμε, γι'αυτό είπαμε να πάμε για κανένα ποτάκι... <br />Δεν γράφω την υπόλοιπη συνομιλία. Το point είναι ότι δεν έπαιρνε για απάντηση "όχι" και αναγκάζομαι τώρα να ξεκουβαλήσω, απ'την υπέροχη βραδιά που είχα στο μυαλό μου (ναι είναι υπέροχο το χουχούλιασμα ακόμα και αν είσαι μόνος!!). <br />Σε ερώτηση μου αφού βαριόμαστε όλοι, γιατί δεν κάθεται η καθεμία σπίτι της...η απάντηση είχε να κάνει με την ηλικία μου και με τον κύκλο γνωριμιών μου, ο οποίος πρέπει να διευρυνθεί (κατά αυτές πάντα..)! <br />Δηλαδή να αφήσω το χουχούλιασμά μου (την αγαπάω αυτή τη λέξη) και να πάω να πιω ποτό, να ακούσω μουσική (σε αυτό δεν έχω πρόβλημα) και να γνωρίσω το μισό (μπορεί και ολόκληρο) μπαρ (γιατί η Ε. είναι πολύ ωραία γυναίκα..)να πιω τον άμπακο, γιατί.."μας τα κεράσανε τα παιδιά..δεν κάνει" και να καταλήξω σπίτι, νυσταγμένη!! <br />Θα πάω..θα πάω γιατί το αρνούμαι συνέχεια και ήδη έχουν αρχίσει τα παράπονα! <br />Απλά θα προστεθεί στην ζωή μου ένα ακόμα βράδυ, από αυτά που εγώ αποκαλώ...χαζοξενύχτια!! <br />Ζεστάθηκε και το νερό...πάω για μπάνιο!!! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110270600734405563?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1102580934082376392004-12-09T11:20:00.000+02:002004-12-09T10:28:54.083+02:00"Άντε βρε... του χρόνου πάλι"... <br />"Όλο έτσι λέμε..και περνάν τα χρόνια!!! Σε λίγο θα είμαστε με άσπρο μαλλί και χαμομήλι στο χέρι..και ακόμα θα περιμένουμε να περάσουν στις επόμενες φάσεις." <br />"Κάλλιο αργά παρά ποτέ..." <br /> <br /><em>Μήπως ν'αρχίσω να παρακολουθώ .... γκόλφ???</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110258093408237639?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1101978883340853792004-12-06T11:03:00.000+02:002004-12-06T17:18:22.630+02:00Some friends were sitting at the bar talking about their professions.. <br />The first guy says: <em>"I am a Y.U.P.P.I.E. you know..</em> <br /><em>Young Urban Professional Peaceful Intelligent Ecologist"</em> <br />The second guy says: <em>"I am a D.I.N.K. you know..</em> <br /><em>Double Income No Kids"</em> <br />The third guy says: <em>" I am a R.U.B. you know..</em> <br /><em>Rich Urban Biker"</em> <br />They turn to the woman and ask her:<em> "What are you?"</em> <br />She replies: <em>"I am a W.I.F.E. you know..</em> <br /><em>Wash Iron Fetch Etc"</em> <br />A second girl answers their question before they even ask it.. <br /><em>"I am a B.I.T.C.H. you know...</em> <br /><em><strong>Babe In Total Control of Herself"....</strong></em> <br /><strong><em></em></strong> <br />So ladies next time someone calls you a<strong><em> "BITCH"</em></strong> just smile and say "thank you"!!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110197888334085379?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1102167124703875232004-12-04T15:23:00.000+02:002004-12-04T15:32:04.703+02:00Υπάρχουν μέρες που φαίνονται απ'το πρωί! <br />Που ξυπνάς λες και όλο το βράδυ κάποιος σου ψιθύριζε στο αυτί όλα τα προβλήματά σου , όλες τις στεναχώριες, τις ανασφάλειες και τους φόβους σου.. <br />Συνέβη! Ξύπνησα με πολύ άσχημη διάθεση και με όλες τις θετικές σκέψεις ακόμα κοιμισμένες.. <br />Ξύπνησα και μου έφταιγαν όλοι και όλα! Απ'το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο.. <br />Όλη μέρα χάλια και να σπάω και τα νεύρα των άλλων.. <br />Κατέληξα το βράδυ στον καναπέ της Ελένης να κλαίω με μαύρο δάκρυ! <br />Μεγάλη η αγκαλιά της Ελένης! Βάλσαμο και τα λόγια της! <br />Μετά από φαγητό και μερικά ποτά γύρισα σπίτι. Ύπνος. Σκέτος χωρίς ψίθυρους.. <br />Το κλάμα με βοηθάει..με ξαλαφρώνει, με ηρεμεί...το ίδιο και η Ελένη!! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110216712470387523?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1101917297670570722004-12-01T17:33:00.000+02:002004-12-01T18:08:17.670+02:00Χθες το βράδυ είχα πάει στο σπίτι ενός "φίλου"! Και εξηγώ: Ένας νεαρός..(στην ηλικία μου), ελεύθερος , πολύ ωραίο παιδί ομολογώ και τον γνωρίζω περίπου 4 χρόνια! Είχαμε γνωριστεί σε εργασιακό περιβάλλον. Συνεργαζόμασταν στη δουλειά, αλλά η σχέση μας δεν σταμάταγε εκεί (όχι δεν τον είχα ποτέ ως σχέση, ως γκόμενο, ως...οτιδήποτε άλλο!)..πηγαίναμε για καφέ (με παρέα ή χωρίς), σινεμά, για ποτά... Όταν τελείωσε η επαγγελματική μας συνεργασία, καθημερινή επαφή δεν είχαμε, αλλά δεν χαθήκαμε κιόλας. Ακόμα τον βλέπω, τηλεφωνιόμαστε, στέλνουμε χαζά μηνυματάκια, πάμε ακόμα σινεμά, πάω σπίτι του για DVD..απλά πράγματα, απλή παρεούλα..απλά περνάμε καλά μαζί! Δεν έχω χρειαστεί τον ώμο του για δάκρυα, ούτε αυτός..αλλά από γκρίνιες και κους-κους για τους εκάστοτε "γκόμενους/ες" (άσχημη λέξη το ξέρω..έμφαση δίνω) μια χαρά!! Επειδή δεν έχει δοκιμαστεί στα δύσκολα δεν μπορώ να τον αποκαλώ φίλο?? <br />Γιατί τα γράφω τώρα αυτά.. <br />Απ'την άλλη μια φίλη, η Άντζυ (αυτή είναι κολλητή,"δοκιμασμένη"!) επιμένει στην άποψη ότι δεν υπάρχει τέτοια φιλία. Ότι ο "φίλος" θα εκδηλώσει, ντε και καλά, κάποια στιγμή ερωτικό ενδιαφέρον! Ότι περιμένει να του δοθεί η ευκαιρία για να..προχωρήσει!Άκουσον-άκουσον.. <br />Δηλαδή τί γίνεται?? Κάθε φορά που γνωρίζει ένας άντρας μια γυναίκα, πρέπει να υπάρξει σεξουαλική έλξη?? Δηλαδή όλοι οι γνωστοί και φίλοι μου, αρσενικά, το μόνο που κάνουν είναι να περιμένουν να με ρίξουν στο κρεβάτι?? <br />Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να το δω έτσι! Ότι περνάει από το μυαλό κάτι "πονηρό"..το καταλαβαίνω και το πιστεύω (έχει περάσει και από το δικό μου, έχει περάσει και έχει φύγει όπως ήρθε..), αλλά αυτό απορρίπτει μια φιλική σχέση? <br />Το κακό είναι ότι η αγαπημένη μου κατά τα άλλα Άντζυ, με έβαλε σε σκέψεις!Και 'γω δεν μπορώ να κρύβομαι. Φαίνομαι. Και μέχρι να το ξεκαθαρίσω θα είμαι κάπως..Θα ψάχνω να βρω κάτι να καταλάβω.. <br />Υπάρχει κάτι να καταλαβω??? Χρειάζεται να ξεκαθαριστεί κάτι?? Μήπως είμαι υπερβολικά...αφελής?? <br /> <br /><em>Καλό μήνα να έχουμε...βρε!!</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110191729767057072?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1101748616834044392004-11-29T18:38:00.000+02:002004-11-29T19:16:56.833+02:00Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που απλά σου βγάζουν κάτι, κάτι που σε προκαλεί να ανοίξεις την καρδιά σου και να πεις τον πόνο σου. Ένας από αυτούς είμαι και εγώ..Δεν ξέρω αν φταίω εγώ, η συμπεριφορά μου, τα μάτια μου,τα αυτιά μου, ο ώμος μου (ο δεξιός κυρίως είναι καλός για δάκρυα..), οι εμπειρίες μου, ο τρόπος που τους αντιμετωπίζω..δεν ξέρω. Πάντως οι περισσότεροι, φίλοι - γνωστοί-οικογένεια, μου λένε τον πόνο τους. Πόνο,παράπονα, ανασφάλειες, προβληματισμούς..όλα.. Ακούω..ξέρω να ακούω, αυτό μου λένε όλοι..Ακούω εντάξει, απλά θέλω να ακούσω και άλλα..Χαρούμενα!Το θέμα είναι ότι έχει περάσει κάμποσος καιρός που έχω ν'ακούσω κάποιον να μου λέει για τη χαρά του. Και πραγματικά χαίρομαι με τις χαρές των άλλων. Ιδίως με χαρά ανθρώπων που συμπαθώ, εκτιμώ και αγαπώ! <br />Μήπως τελικά υπάρχει περισσότερος "πόνος" (όχι τόσο με την δραματική έννοια..) στις ζωές μας από χαρές??? Ή απλά μόνο τα δυσάρεστα είναι για να μοιράζονται?? Μήπως αυτά που πονάνε, τα προβάλουμε παραπάνω απ'όσο πρέπει προς τα έξω?? Μήπως αυτά τραβάνε την προσοχή των άλλων?? Μήπως δεν χαιρόμαστε πια με τα απλά, καθημερινά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας?Μήπως έχουμε ξεχάσει να χαιρόμαστε?? Μήπως έπρεπε να γίνω ψυχολόγος?? Μήπως....ουφ..σταματάω με τα μήπως! <br />"Φίλος είναι αυτός που θα χαρεί <strong><em>πραγματικά</em></strong> με τη χαρά σου....αυτό είναι το πιο δύσκολο", έλεγε ένας παλιός καλός <strong>φίλος </strong>(απωθημένο, ήθελα να το γράψω!!)! <br /> <br />Έχετε κάτι χαρούμενο που σας έχει συμβεί να το μοιραστείτε μαζί μου??? <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110174861683404439?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1101744941016769292004-11-29T18:10:00.000+02:002004-11-29T18:15:41.023+02:00Ναι για το blog μου μιλάω....και όχι ότι μου σπάει τα νεύρα γενικά (το έχω ακόμα δεν το έχω..??) σήμερα μόνο! Λοιπόν απλά για το προηγούμενο post τα comments σε αυτό παρακαλώ (όχι ότι περιμένω να το σχολιάσετε..απλά μου ζητήθηκε και είδα και ένα τώρα και δεν μπορώ να το διαβάσω..γι'αυτό και το σπάσιμο νεύρων..)! Ελπίζω από εδώ να μπορείτε... <br />Άντε και καλή εβδομάδα..χωρίς νεύρα παρακαλώ..(παρακαλώ όποιον χρειάζεται να παρακαλέσω γιατί <strong><em>δεν με μπορώ με νεύρα!!!</em></strong>) <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110174494101676929?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1101286177583537602004-11-24T11:25:00.001+02:002004-11-29T16:59:49.460+02:00'Αλλαξαν λίγο οι ρυθμοί της ζωής μου την τελευταία εβδομάδα (γι'αυτό και η απουσία)! Άρχισα να κατεβαίνω και αρκετά συχνά στο κέντρο με τρένο! Είμαι λοιπόν μεσ'το τρένο, βυθισμένη στις δικές μου σκέψεις, όπως κάνουν οι περισσότεροι και περιμένω υπομονετικά να φτάσω Ομόνοια! Σε μια στάση μπαίνει μέσα ένας νεαρός (γύρω στα 22) μιλώντας στο κινητό. Αναγκαστικά (αφού στάθηκε δίπλα μου) άκουσα όλη τη συνομιλία που είχε, η οποία δεν του ήταν και τόσο ευχάριστη (είχε πάρει μια κλήση λόγω ταχύτητας όταν ήταν διακοπές στην Κρήτη και τον έψαχναν..)!Αφού κλείνει το κινητό, μουρμουρίζει κάτι (κάτι σαν βρισιά) φτάνουν στα αυτιά μου.. στίχοι από ένα τραγούδι (The reason-Hoobastank, που είναι και πολύ αγαπημένο)! Φέρνω στο μυαλό μου την εικόνα του νεαρού, με ακουστικά στα αυτιά, να έχει ξεχαστεί ότι υπάρχει κόσμος τριγύρω, να είναι συνεπαρμένος από το τραγούδι και απλά..να τραγουδά δυνατά! Γύρισα και εγώ να τον κοιτάξω (καθόλου ενοχλημένη..είχε πολύ ωραία φωνή!) και..σάστισα. Δεν φορούσε ακουστικά, δεν άκουγε τίποτα! Απλά είχε γύρει το κεφάλι στο τζάμι, είχε βυθιστεί και αυτός στα.."δικά" του και απλά..τραγουδούσε!!Τραγουδούσε δυνατά.. Του χαμογέλασα! Μου ανταπόδωσε το χαμόγελο, χωρίς να διακόψει το τραγούδι του και μου έκλεισε το μάτι! <br />Μου έφτιαξε τη μέρα..έτσι απλά με μερικούς στίχους, στη βαρετή διαδρομή ενός τρένου! <br />Να'σαι καλά αγόρι μου και πάντα έτσι.. Αυθόρμητος! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110128617758353760?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1100709262875847362004-11-17T18:04:00.000+02:002004-11-17T18:34:22.876+02:00Μπήκα σπίτι και μου μύρισε ζέστη..(μπορείς να μυρίσεις τη ζέστη?? Λέμε τώρα..) <br />Καλοριφέρ, χαλιά.. Κόζικα! Θα βάλω λοιπόν τη μάλλινη ζακετούλα μου, τις μάλλινες πολύχρωμες καλτσούλες μου (αυτές με τα δαχτυλάκια..) και έτοιμη!! Θα χουχουλιάσω στον καναπέ περιμένοντας το έτερον μου ήμισυ ("κρύο - κρύο καιρός για δύο" δε λένε??), την αδερφή μου εννοώ (όχι..δεν έφυγε ακόμα!) να περάσουμε μια απ'τις "αντρικές" βραδιές μας!!Βραδιά μπάλας.. <br />Φαγητό απ'εξω (πίτσα ή σουβλάκια, τα υπόλοιπα έχουν απορριφθεί για πρακτικούς λόγους!) αλκοόλ (καλά μπορεί και κόκα δεν ξέρω..) τα απαραίτητα γούρια μας (καπέλο Εθνικής, κομπολογάκια και σημαιούλες) (πώς νομίζατε ότι πήραμε το ευρωπαϊκό??) πολλά τσιγάρα και ναι το παραδέχομαι και δημοσίως..επιτρέπονται βρισιές και ρεψίματα (oupsssss!!!sorry!!)! <br />Ας πάρουμε λοιπόν την πολυπόθητη νίκη, όπως έκαναν οι αξιολογότατοι νέοι μας εχθές.. <br /><strong><em></em></strong> <br /><strong><em>ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ!!!</em></strong> <br /> <br /><p><em>(Το ξέρω ότι η εισαγωγή είναι άσχετη...έτσι μου'ρθε..μπαααααα!!)</em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110070926287584736?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1100687781450701032004-11-17T12:14:00.000+02:002004-11-17T12:36:21.450+02:00"Sembrava un gioco divertente, una girandola di parole..ben dette, ben fatte, una delisiosa partita a scacchi! Ora il gioco e direntato reale, ora lo guardalo in fondo ai tuoi splenidi occhi d'ametida tagliati in due dolci mandorle............................................................................................ <br />Grazie d'esidere sempre o dolce musa, guiderai i miei passi...." <br /> <br />Spero di poterci rivedere un giorno prenderci un buon caffe..li manco caro amico!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110068778145070103?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1100535767040174662004-11-15T18:19:00.000+02:002004-11-15T18:22:47.040+02:00Να γράψω και κάτι άλλο τώρα που έκανα μια <strong><em>"μπλογκοβόλτα"</em></strong>! <br />Το ότι δεν γράφω σχόλια δεν σημαίνει ότι δεν διαβάζω.. <br />Αχχχχ το έγραψα και ξαλάφρωσα!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110053576704017466?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1100533162990946462004-11-15T17:30:00.000+02:002004-11-15T17:39:22.990+02:00Ομολογώ ότι δεν έχω την ευχέρεια να ανοίγω συχνά τον υπολογιστή μου... οπότε κάθε φορά που μου έρχεται κάτι που θα ήθελα να γράψω εδώ μέσα, αρπάζω χαρτί και μολύβι..και γράφω... <br />Πόσα έχω γράψει... για γέλια και για κλάμματα, στις μαύρες μου και στις χαρές μου και τώρα είμαι εδώ μπροστά του και... κενό!! Τίποτα βρε παιδί μου..τίποτα! <br />Δεν θα μπορούσα να αντιγράψω κάτι απ'όλα αυτά, δεν με εκφράζει την συγκεκριμένη στιγμή! <br />Η συγκεκριμένη στιγμή απλή, χωρίς σκέψεις με ένα καφεδάκι και μουσικούλα στο ραδιόφωνο! <br />Και αφού δεν γράφω...θα διαβάσω, θα διαβάσω τί καινούργιο έχει γραφτεί στα αγαπημένα μου blog!! <br />Άντε..καλή εβδομάδα να έχουμε!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110053316299094646?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1100095971885808322004-11-10T15:51:00.000+02:002004-11-10T16:12:51.886+02:00Βγήκα απ'το σπίτι σήμερα το πρωί, με το κλειδί του αυτοκινήτου μου στο χέρι. Βρήκα που το είχα παρκάρει και στάθηκα μπροστά του. Πρέπει να πέρασε κανά λεπτό, απ'τη μια κοιτώντάς το και απ'την άλλη κοιτώντας το δρόμο, τον έρημο δρόμο. Σε αυτό το λεπτό το μυαλουδάκι μου έτρεξε σε μια συζήτηση που είχα, σχετικά πρόσφατα, στην οποία παραδέχτηκα το πόσο πολύ φοβάμαι να περπατάω μόνη (όλες τις ώρες όχι μόνο βράδυ..μου έχουν τύχει πολλά..άλλο κεφάλαιο..μεγάλο..)Και το αποφάσισα "Θα πάω περπατώντας" και πήγα! <br />Στην αρχή "λίγο" φοβισμένη, με το κινητό στο χέρι δια παν ενδεχόμενο. Έκανα τις δουλειές μου..μετά πήρα θάρρος. Εκτός από τις δουλειές έκανα και μια μεγάλη βόλτα! Είναι ωραίο να περπατάς και να το απολαμβάνεις. Να μην παρασύρεσαι από τον ρυθμό των άλλων..των βιαστικών. Να περπατάς και να ρουφάς το κάθετί γύρω σου. Από τις παρεές μαθητών που έχουν κάνει κοπάνα απ'το σχολείο, με τα δυνατά γέλια τους και τα πειράγματά τους, τις ηλικιωμένες κυρίες που γκρινιάζουν μόνες για τα πλακόστρωτα του Αμαρουσίου (που δίκιο έχουν..)μέχρι το πράσινο που υπάρχει στο Μαρούσι (μμ..ειρωνίες!). <br />Και "τσουπ" χαμόγελο στο πρόσωπό μου καθώς περπατώ.. <br />Δεν ξέρω πότε θα βρω πάλι το θάρρος..ελπίζω σύντομα! <br />Γιατί τελικά, κάτω από τον φόβο, ήταν ένας άκρως απολαυστικός περίπατος! <br /> <br /><em>Υ.Γ. Ας σταματήσουν ορισμένες γυναίκες να φορούν κάπρι με ανοιχτά παπούτσια και με κοιλίτσες έξω..</em> <br /><em> Haallooooooooooo ήρθε ο χειμώωναααας (καλά..καλά..."σχεδόν")!!</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-110009597188580832?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1099473386188614632004-11-03T11:06:00.000+02:002004-11-03T11:16:26.186+02:00Μου αρέσουν πολύ οι άνθρωποι που μπορούν να σου πουν κάτι διαφορετικό..Που με τον τρόπο που μιλάνε σε κάνουν να βλέπεις τα "πράγματα" από άλλη όψη..Που σε προβληματίζουν..που σου ανοίγουν το μυαλό λίιιιιιιιγο περισσότερο..Που δεν φοβούνται να πουν αλήθειες!! <br />Χθες βράδυ γνώρισα έναν τέτοιο άνθρωπο! Και νόμιζα ότι τώρα πια, στην εποχή μας, δεν υπάρχουν..όχι-όχι δεν υπάρχουν, μάλλον δεν ασχολείται κανείς! <br />Και ναι πήρα ένα μικρό "λιθαράκι" για να γίνει η <em>occhiata </em>λίιιιιγο καλύτερη! <br /> <br /><strong><em>Ευχαριστώ για τον καφέ και την παρέα, που ίσως να ξέχασα να το πω, αλλά σίγουρα το αισθάνθηκα..</em></strong> <br /> <br />Υ.Γ. <em><span style="font-size:100%;">(Άσχετο)</span></em><strong> ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!!!</strong> <em>(και όποιος κατάλαβε κατάλαβε..)</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109947338618861463?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1099302237028264772004-11-01T11:41:00.000+02:002004-11-01T11:43:57.026+02:00Νομίζω ότι δεν θα είχα απολαύσει τόσο πολύ τις χαρές μου, <br />αν δεν είχα γευτεί τόσο έντονα τις στεναχώριες μου!! <br />Όχι μικρή μου, δεν μετανιώνω και δεν πάω πουθενά.. <br />Θέλω να συνεχίσω να <strong><em>"χαίρομαι"...!!!</em></strong> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109930223702826477?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1099297687867071202004-11-01T11:23:00.000+02:002004-11-01T10:28:07.866+02:00Ευτυχώς δεν άκουσα γκρίνιες....ήταν όλα υπέροχα!! <br />Ξεκινήσαμε από τα πιο παραδοσιακά, συνεχίσαμε με ότι χειρότερο υπάρχει στο λεκανοπέδιο.. και καταλήξαμε στα πιο χλυδάτα... <br /><em>Η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει την αναφορά σε λεπτομέρειες.....</em> <br /><em>Να ευτυχήσεις ξαδερφούλα μου!!!</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109929768786707120?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1098719569233411582004-10-25T18:36:00.000+03:002004-10-25T18:52:49.240+03:00Και βέβαια το κάνουν και οι γυναίκες..ήρθε η "μόδα" και στην Ελλαδίτσα μας!! Όχι μόνο μόδα..must πλέον.. <br />-Δεν θα κάνεις bachelor???? είπαν στην ξαδέρφη μου η οποία παντρεύεται το Σάββατο!! Και φυσικά τρέχει η κακομοίρα η <em>occhiata </em>να βγάλει πρόγραμμα για 14 (ναι ναι τόσες..) τρελές γυναίκες, άλλες παντρεμένες, άλλες μόνες, άλλες δεσμευμένες, άλλες ξενέρωτες (απ' όλα θα έχει ο μπαξές!) να κάνουμε το "bachelor"! <br />Και εντάξει... τα αρχικά εύκολα.. Φαγητό!! 14 τρελές να τρώνε όλες μαζί.. το μετά επίσης εύκολο.. <br />κάπου για χορό..ελληνάδικο, γιατί οι 14 (και εγώ μέσα) θέλουν να χορέψουν! Και όχι μόνο να χορέψουν..να τα σπάσουν!!(εγώ βέβαια θα τις πάω σε ρεμπετάδικο..)! Και το κλείσιμο της βραδιάς εύκολο... Πρωινό (ναι πρωινό γιατί οι παντρεμένες ιδίως έχουν να δουν το ξημέρωμα έτσι κάτι αιώνες..το ζητήσανε δεν φταίω!)σε ένα καλό ξενοδοχείο με μπουφέ και κυριλέ πράγματα (γιατί είμαστε και ψώνια...)Μου ξεφεύγουν όμως κάτι λίγες ώρες...τις οποίες μου ζητούν να τις καλύψω με αντρικό ... ξεβράκωμα!Πώς μπορείς να διασκεδάσεις με κάτι τέτοιο?? Δεν λέω κάποιο ενδιαφέρον θα έχει (εμπειρίες..) αλλά...??? <br />Είμαστε εμείς οι γυναίκες για τέτοια πράγματα?? Τα θέλουμε?? Και αν ναι..γιατί έχουν κλείσει όλα σχεδόν τα στριπτητζάδικα με το ladies να τα χαρακτηρίζει (γιατί κάναμε και την έρευνά μας..)!! <br />Δεν ξέρω τελικά τί θα κάνω..(και θα φάω και κατσάδιασμα από 13 τρελές..)! <br />Τις εμπειρίες μου ελπίζω να είμαι καλά να τις αποτυπώσω εδώ!!! <br />Πείτε πάντως (αν αξιωθεί κανείς να διαβάσει..) ιδέες έχω λίγο χρόνο ακόμα...πείτε..πείτε...γράψτε... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109871956923341158?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1098543732556105382004-10-23T17:52:00.000+03:002004-10-23T18:02:12.556+03:00..Και καθώς έγραφα τα comments μου σε προηγούμενο θέμα..αναρωτήθηκα?? <br />Γιατί?? <br />Γιατί όλοι εμείς που γράφουμε σε blog..γράφουμε?? <br />Για να μας διαβάζουν? Καλά..ψώνια είμαστε λίγο πολύ όλοι!! Καταθέσεις ψυχής έγραψα! Τόσο εύκολα καταθέτω ψυχή?? Σε κοινή θέα κιόλας?? Αν δεν ήθελα να με διαβάζουνε θα έγραφα ημερολόγιο..θα κρατούσα στο word κάποιο έστω..κάτι άλλο θα έκανα τέλος πάντων.. και καλά εγώ γράφω... Γιατί οι άλλοι με διαβάζουν και γιατί εγώ διαβάζω τους άλλους?? Λέτε όλοι να κρύβουμε μια "Τατιάνα" μέσα μας (αν θέλετε Χριστίνα..διαλέξτε..)?? <br />Αυτό που ξέρω είναι ότι για όποιο λόγο και να συμβαίνει εμένα μου αρέσει.. Μου αρέσει να ακούω γνώμες ανθρώπων γι'αυτά που γράφω, να διαβάζω ιστορίες και να λέω κοίτα να δεις συμβαίνει και σε άλλους.. μου αρέσει πολύ να διαβάζω κάτι που με προβληματίζει και με κάνει να ψάχνομαι... να γελάω..να απορρίπτω.. ΟΛΑ!! <br />Λέτε να θέλω ψυχολόγο?? Μπα ... προβληματισμός είναι θα περάσει!! <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109854373255610538?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1098284521670922532004-10-20T17:47:00.000+03:002004-10-20T18:02:01.680+03:00Ζω σ'ένα (μικρό σχετικά θα έλεγα..) διαμέρισμα στο Μαρούσι.. από τότε που γεννήθηκα.. δεν έχω μετακομίσει ποτέ.. Ζω μαζί με τον πατέρα μου (την μητέρα μου την έχω χάσει πριν 11 χρόνια..) και την αδερφή μου! Με την αδερφή μου στο ίδιο δωμάτιο κιόλας.. Γαϊδούρες ολόκληρες και στο ίδιο δωμάτιο ακόμα!! <br />Πάντα έχουμε τους τσακωμούς μας.. τις διαφωνίες μας.. τις γκρίνιες μας..τις μαύρες μας..τις άσπρες μας..απ'όλα!!! <br />Και πρόσφατα μου ανακοίνωσε ότι ... θα μου φύγει.. Ότι ήρθε ο καιρός που πρέπει (θέλει καλύτερα..) να ζήσει μόνη της.. <br />Στην αρχή χάρηκα..πέταξα από την χαρά μου δηλαδή.. δικό μου δωμάτιο..(παιδικό όνειρο..) δικές μου ντουλάπες..χώρος..χώρος όλος δικός μου!! Μουσική όποτε θέλω, τηλεόραση όποτε θέλω, ύπνο όποτε θέλω, διάβασμα όποτε θέλω!! <br />Και μετά.. μετά σκέφτηκα όλες εκείνες τις στιγμές που θα χάσουμε.. τα ατελείωτα βράδια με την ατελείωτη πάρλα με τα ατελείωτα γέλια και ο μπαμπάς να φωνάζει γιατί ακόμα δεν έχουμε κοιμηθεί.. Τις υστερίες που της πατάω όποτε βγαίνω ραντεβού και δεν ξέρω τί να φορέσω, τις στυλιστικές συμβουλές από την μεγαλύτερή μου αδερφούλα, τα κυριακάτικα πρωινά με το καφεδάκι μας, τις όμορφες βραδιές στην βεράντα.. <br />Θα μου φύγει...Θα μου λείψει.. <br />Το ξέρω ότι απλά θα αλλάξει λίγο ο τρόπος ζωής μας..μπορεί να γίνει και καλύτερος... απλά.. <br />Θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα στο ίδιο σπίτι.. <br />Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς εσένα... <br />Σ'αγαπάω πολύ και θα μου λείψεις... <br />Λες να χρειάζομαι ψυχολόγο?? <br />Μπα .... μέρα με τις μαύρες μου είναι...θα περάσει!!!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109828452167092253?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1097680423908673652004-10-13T17:47:00.000+03:002004-10-13T18:13:43.906+03:00Να'μαι πάλι.... <br />Πίσω στην Αθήνα!! Και δυστυχώς εδώ δεν έχω την πολυτέλεια του υπολογιστή (μόνο Laptop και αυτό μια στις τόσες..) και δυστυχώς ούτε τον χρόνο να απολαμβάνω την ησυχία και την έμπνευση να γράφω, αλλά και να διαβάζω διάφορες..."ομορφιές"!! <br />Το υπόσχομαι όμως στον εαυτό μου κάθε φορά που θα νιώθω ότι χρειάζομαι να γράψω (ή να διαβάσω) θα βρίσκω τον τρόπο.. <br />Είχα γενέθλια χθες (12/10/??) (ζυγουδάκι..) να με χαίρονται όσοι πραγματικά με αγαπούν και με νοιάζονται... <br />Πάει και άλλος ένας χρόνος πίσω μου... <br />ΑΛΛΑ... <br />Είμαι ευχαριστημένη από μένα... Γύρισα και κοίταξα τον χρόνο που άφησα πίσω μου και πραγματικά.. χαμογέλασα!! Ήταν ένας υπέροχος, εποικοδομητικός χρόνος!! <br />Άντε και στον επόμενο.. Να'μαι καλά, να πω τα ίδια και του χρόνου!! <br /> <br /><em>(Τελικά όσα χρόνια κι αν περάσουν, το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας δεν φεύγει ποτέ...και αλήθεια είναι ότι καλύτερο να το αφήνουμε πού και πού να βγαίνει στην επιφάνεια... )!!</em> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109768042390867365?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1095440955430766822004-09-17T20:09:00.000+03:002004-09-17T20:09:15.430+03:00Θα βρεθούνε..θα βρεθούνε λέει ο "Αρκούδος"... <br />Ποιοι?? Όλοι αυτοί που ψάχνονται μεταξύ τους..(και εγώ μέσα..) <br />Είμαι και εγώ μια κοπέλα..γλυκούλα θα έλεγα..καλός άνθρωπος..από καλή οικογένεια..με τα γαλλικά και το πιάνο μου..(τρόπος του λέγειν..έτσι??) τέλος πάντων..νορμάλ!! <br />Όλοι όσοι με γνωρίζουν με ρωτούν το ίδιο.."Πώς και ελεύθερη??" (ψάχνουν να βρουν κουσούρι..) Αυτό ρωτάω και εγώ μερικές φορές..Πώς και είμαι ελεύθερη..Δεν είναι ότι δεν θέλω..να δεσμευτώ..(όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν..) ούτε ότι είμαι πολύ ανεξάρτητη..(όπως επίσης πολλοί μου έχουν πει..) απλά θέλω να δεσμευτώ με ουσία, με νόημα..όχι απλά για να σταματήσουν όλοι να ρωτούν!! <br />Αυτό που λένε οι περισσότερες γυναίκες.."Οι άντρες δεν υπάρχουν πια..." (όχι δεν αναφέρομαι στο τραγούδι..) δεν το πιστεύω.. Υπάρχουν και παραυπάρχουν.. Πού?? Παντού.. Μια βόλτα έξω να κάνεις..θα τους βρεις μπροστά σου.. στο αμάξι τους, στη δουλειά τους, στο μπαρ με τους φίλους τους, με τις γυναίκες τους (όχι..δεν ψάχνουμε τέτοιους..) παντού!! Το θέμα είναι τι θα κάνεις άμα τους βρεις..και δεν αναφέρομαι μόνο στον ευρύτερο κοινωνικό κύκλο γιατί εκεί τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα...αν χάσεις μια ευκαιρία..θα έχεις άλλη..κι άλλη..κι άλλη.. Αν δεν υπάρχει τίποτα στον κύκλο σου τί γίνεται..??? <br />Και ναι το ομολογώ...και εγώ φοβάμαι να πλησιάσω..και εγώ φοβάμαι να μιλήσω..να παραδεχτώ ότι κάποιος με ενδιαφέρει..όλα τα φοβάμαι..Αλλά (ναι θα το παραδεχτώ και αυτό..) και έχω πλησιάσει..και έχω μιλήσει....και από όλα!!(ναι..ναι..έχω φάει χυλόπιτα..ες!!) <br />Εγώ έχω τολμήσει..και τι??? <br />Ναι είναι γεγονός..έχω παρεξηγηθεί!! Γιατί?? Κακό είναι?? Όχι απλά ακόμα δεν έχω (ούτε πρόκειται..φυσικά ποτέ , έχω σταματήσει να το ψάχνω..) καταλάβει τον τρόπο που σκέφτεται το κατά τα άλλα γλυκύτατο και πανέμορφο και άκρως..απαραίτητο..αντίθετο φύλλο!! <br />Επανέρχομαι...με παρεξήγησαν..με πήραν για..εύκολη να το πω?ελαφρόμυαλη να το πω?υπερβολικά δυναμική?? "Λυσσάρα"?? Δεν ξέρω!(και δεν αναφέρω το θέμα παρεξήγησης και σεξ..γιατί θα γράφω πολύ ώρα.. Αλήθεια πάντως αναρωτιέμαι..) <br />'Οταν δεν έχω τολμήσει.. απλά τίποτα..ακόμα αναρωτιέμαι!Αναρωτιέμαι τι θα είχε γίνει αν έκανα κάποια κίνηση.Αναρωτιέμαι όμως γιατί δεν έκανε και ο άλλος κάποια κίνηση..(μήπως φταίω και εγώ κάπου??) <br />Και ρωτάω κάθε φορά..να τολμήσω εγώ?? Και γιατί να μην περιμένω να τολμήσει ο άλλος?? Να δω..να καταλάβω..ενδιαφέρεται ή απλά θαυμάζει?? Και αφού όλα αυτά περνάνε στο μυαλό..μετά καταλαβαίνω ότι και οι ... υπόλοιποι κάπως έτσι πρέπει να σκέφτονται..να φοβούνται και αυτοί.. <br />Και αν εμείς..(τα θηλυκά που τόσο αγαπάτε..) φοβόμαστε μία .. εσείς (τα αρσενικά που τόσο αγαπάμε..) φοβάστε δεκαπέντε.. Όπως και να το κάνουμε ο αντρικός εγωισμός είναι μεγαλύτερος σε τέτοια θέματα! <br />Και καταλήγω..ότι κάπως έτσι είμαστε όλοι..με τον φόβο..με τις σκέψεις..με τους προβληματισμούς μας.. <br />Θα βρεθούμε...(που λέει και ο Αρκούδος..) Απλά εύχομαι..κάποια στιγμή �<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109544095543076682?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1095412885042928692004-09-17T12:01:00.000+03:002004-09-17T12:21:25.043+03:00Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός... <br />Ούτε που κατάλαβα πόσο καιρό είμαι εδώ... (και γκρίνιαζα κιόλας..) <br />Και τώρα.. τώρα ήρθε η...φθινοπωρινή μελαγχολία..Κοντεύει να τελειώσει ο Σεπτέμβρης και δυστυχώς έχουν ήδη τελειώσει οι "δικαιολογίες" μου για να μείνω λίιιιιιιιγο ακόμα! <br />Τα μαζεύω λοιπόν..τα μαζεύω με μια διάθεση σαν τη συννεφιά που έχει εδώ κάποιες στιγμούλες (που ίσως βοηθάει και λίγο..)για να γυρίσω πίσω στη μεγαλούπολη.. <br />Ένας καλός φίλος το λέει απλά.."Η ομορφιά και η ασχήμια..τόσο απλό είναι". <br />Μια πανέμορφη βραδιά, καθόμουν με έναν φίλο για ποτάκι ... σπίτι..ήσυχα..και ξαφνικά (ναι τα ξαφνικά είναι τα πιο ωραία..) σηκωνόμαστε και..παίρνουμε τα βουνά! Σ'ένα καταπληκτικό εκκλησάκι χτισμένο πάνω σε έναν λόφο, με υπέροχη θέα.. Ομορφιά! <br />Μετά κατεβήκαμε στην παραλία, βρήκαμε κάτι πρόχειρο στο αμάξι και στρώσαμε για να κάτσουμε, το ποτάκι μας, τη μουσικούλα μας...Ομορφιά! Ένας ουρανός γεμάτος.. αστέρια, μια θάλασσα ήρεμη, τόσο όσο να την ακούς και να την μυρίζεις..Ομορφιά!..Και μετά, το φεγγάρι!Όχι δεν ήταν πανσέληνος..ήταν στα μισά του..αλλά τόσο φως..Ομορφιά! Από τις μαγικές βραδιές και τα μαγικά τοπία, που δεν χρειάζεται τίποτε άλλο για να σχηματιστεί στα χείλη ένα μεγάλο χαμόγελο και στην καρδιά μια γαλήνη και .. Ομορφιά! <br />Τελειώνω λοιπόν και εγώ τις "υποτιθέμενες" διακοπές μου...και γυρνάω στην "ασχήμια"! <br />Αλλά με τόση "ομορφιά" μέσα μου..που πιστεύω να φτάνει μέχρι να επιστρέψω.. <br />Υ.Γ. Ευχαριστώ βρε ...φιλενάδε για την "ομορφιά"!! <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109541288504292869?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1094563312130629592004-09-07T15:41:00.000+03:002004-09-07T16:21:52.130+03:00Όταν ήρθα εδώ που είμαι... (μπορώ να το κρατήσω για μένα έτσι??) ήμουν τελείως μα τελείως αρνητική με το όλο σκηνικό του ιντερνετ...(εκτός τόπου και χρόνου θα μου πείτε.. πείτε το..)!! <br />Αφού λοιπόν το χρησιμοποιήσα αρκετά στη δουλειά μου, έκανα διαφήμιση της επιχείρησης και είδα ότι υπάρχει ανταπόκριση, είπα να προχωρήσω λίγο πιο πέρα..(με την παρότρυνση μιας φίλης να πω την αλήθεια μου..)! <br />Μπήκα σε chat room.. ναι ναι κυρίες και κύριοι, ποιος εγώ..εγώ που τελικά λούζομαι όλα αυτά που πριν από λίγους μήνες κοροϊδευα..και γιατί τα κοροϊδευα?? <br />Γιατί πολύ απλά πίστευα ότι όλοι "αυτοί" είναι είτε ..αργόσχολοι, είτε μόνοι τους, είτε άνθρωποι χωρίς θάρρος και θράσσος να βγουν στην πραγματική ζωή, να την βουτήξουν από τα μαλλιά και να την..ζήσουν! Έτσι έλεγα και στη φίλη μου..."Δεν έχεις άλλη δουλειά να κάνεις??" ... (την απάντηση φυσικά δεν σας την γράφω, γιατί απλά βρίζει πολύ και νομίζω ότι δεν θα ήταν "πρέπον"!! <br />Ώσπου έκανα και εγώ το enter.. και μαγικά ανακάλυψα... πολλά!! <br />Ότι υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν.. Ναι βέβαια γνώρισα και αργόσχολους χωρίς να έχουν να μου πουν τίποτε απολύτως, γνώρισα ανθρώπους που απλά έψαχναν τρόπο .. για (ας το πω έτσι) κοκό.. <br />Αλλά ένιωσα πράγματα... απίστευτο.. <br />Άνθρωποι που δεν ήξερα, που δεν με ήξεραν, που δεν με είχαν δει (γιατί είμαι και γλυκούλα..) που δεν τους είχα δει.. με έκαναν να κλάψω, να γελάσω, να προβληματιστώ, να αναρωτηθώ..να ζήσω κάτι διαφορετικό.. <br />(φυσικά και τους έκανα και εγώ να κλάψουν και να γελάσουν...και ότι προβλημάτισα πολλούς από αυτούς..ναι ναι είναι γεγονός..) <br />Να θέλω να μιλήσω και να υπάρχει "πάντα" κάποιος εκεί να ακούσει.. (πιο σωστά να διαβάσει..) (και το αντίστροφο έτσι... είμαι καλό παιδί.. ξέρω να ακούω..και μπορώ να πω καλύτερα από το να μιλάω..)! <br />Γιατί μη μου πείτε ότι είχατε πάντα κάποιον να είναι εκεί να ακούσει.. δεν θα το πιστέψω.. Πόσες φορές δεν σας έχει τύχει να χρειάζεστε έναν ώμο.. και απλά ή να μην είναι διαθέσιμος εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή, ή απλά ο ώμος να ήταν .... fake (τεχνητό χέρι??) <br />Εμένα πάντως μου έχει συμβεί.. <br />Τώρα πήγα ακόμα πιο πέρα... ήρθα εδώ... και με (λιγότερη) έκπληξη ανακαλύπτω ότι ακόμα υπάρχουν... και όχι μόνο υπάρχουν... διαβάζουν αυτά που εσύ γράφεις.. που μερικές φορές δεν έχουν καν νόημα (ναι ναι.. για μένα που τα γράφω έχουν, για σας που τα διαβάζετε λέω.. τι μου φταίτε?? Τίποτα.. άμα δεν θέλετε μην τα διαβάζετε.. χιχιχι) <br />Σας ευχαριστώ για την ύπαρξη σας.. ευχαριστώ για τα σχόλιά σας και για το warm καλωσόρισμά σας!!! Φιλιά.. <br /><em>Υ.Γ. 1 Μαράκι σε ευχαριστώ... αν δεν είχα και εσένα εδώ...</em> <br /><em>Υ.Γ. 2 Αδερφούλα μου μην σκέφτεσαι έτσι όπως σκεφτόμουν και εγώ.. υπάρχουν και καλά παιδιά εδώ μέσα.. Αξίζει και μόνο η εμπειρία!!</em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109456331213062959?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8221454.post-1094494489343357632004-09-06T19:55:00.000+03:002004-09-06T21:14:49.343+03:00Xa..... all new for me!!! <br />I read somewhere about blog.. and here i am! Why not i thought..nice to have someone or something to share your inner thoughts..even if i have many friends arround me... sometimes i believe that i can not tell them everything!! <br />Why not?? I don't know..We are afraid to look inside and hear ourselves..much more difficult!! <br />Anyway.. <br />Getting to the point.. "Finding.." finding what??? <br />My answer is .. everything.. the best job, the best place to live, the best person to be with.. the best in everything!! Difficult also!! <br />I am 28..sorry..29 (I am not used to that..yet) and still....searching for everything! <br />Searching the most appropriate job for me, and i feel that i will never find it! <br />You will say :"It is just a job"! No it isn't that simple.. it's a very important thing in life if you think that you have to spend so much time of..yourself, of your whole life! <br />I have done many things.. i have been working since i was 18 and i have changed many jobs but still cannot find..me! <br />Difficult! <br />Have had (not that many) relationships, but still haven't find the "right" one! As my father is saying "you have to find a nice guy just to settle down, get married, have babies.. <br />yeap... What about love?? What about respect?? what about everything that ... simply hard to find in our time?? <br />Difficult! <br />Just find a place that i live for 5 months (a season job).. is it the right one?? Can i live here also in the winter?? Can i live here for the rest of my life?? Will i find someone here, in a small village?? <br />Difficult! <br />I don't know why i am writting all these... <br />Maybe because today the weather was cloudy.. the summer is almost over.. very melancholy!! <br />But tommorrow is another day!!!! <br />(Hopefully..sunny day!) <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8221454-109449448934335763?l=occhiata.blogspot.com' alt='' /></div>occhiatahttp://www.blogger.com/profile/15548782220840846944noreply@blogger.com5