Έχω κρυμμένα τόσο καιρό κάτι διαμάντια των Portishead σαν το "Roads" και το "Over" που δυστυχώς ή μάλλον ευτυχώς (κάλλιο αργά..)πρόσφατα τα εκτίμησα...
Ευχαριστώ βρε...
posted by occhiata @ 6:04 PM
1 Comments
Δεν μπορώ να το εξηγήσω..
Πώς γίνεται να συνυπάρχουν ταυτόχρονα τόσα συναισθήματα?? Πώς γίνεται να νιώθεις τόσο διαφορετικά συναισθήματα για το ίδιο άτομο?
Πώς γίνεται να θες να πονέσεις τον άλλον..και τελικά όταν το καταφέρνεις, μετά από τόσο θυμό, μετά από τόσα σενάρια φτιαγμένα στο άρρωστο μυαλό σου, να καταλήγεις να πονάς περισσότερο από αυτόν?? Είναι αυτό αγάπη? Μίσος??
"Όπως δίδαξε ο Φροϋντ πως δύο ένστικτα διαρρέουν τον ψυχισμό μας: το ένστικτο της ηδονής και το ένστικτο θανάτου. Όσοι έχουν ερωτευτεί βαθιά, ζοφερά όπως αξίζει να χαρακτηρίζει κανείς τούτη την ανάβαση στον Παράδεισο και την κάθοδο στον Άδη, θα έχουν αισθανθεί στο πετσί τους πως πουθενά αλλού όσο στον έρωτα δεν συναντώνται έτσι σφιχτοδεμένα και αδιαχώριστα τα δύο φροϋδικά ένστικτα".
" I know"...
P.
posted by occhiata @ 10:32 PM
2 Comments
"No emotion, any more than a wave,
can long retain its own individual form.."
Henry Ward Beecher
posted by occhiata @ 11:22 AM
1 Comments
Όλοι οι άνθρωποι έχουν και λογική και συναίσθημα.. ναι.. ναι.. όλοι ΚΑΙ οι «τρελοί»!!
Το ότι ξεχωρίζουμε τόσο πολύ στις αντιδράσεις μας σε ένα γεγονός είναι γιατί το ποσοστό αυτών των δύο αλλάζει σε καθέναν από εμάς. Και πολύ περισσότερο ανάμεσα στα δύο φύλα.
Εγώ για παράδειγμα, (μου το έχουν πει και άλλοι) λειτουργώ περισσότερο με το συναίσθημα παρά με τη λογική. Σε ένα ποσοστό ας πούμε 70% - 30%. Με το παραμικρό συγκινούμαι, με το παραμικρό με πιάνουν κλάματα, με το παραμικρό λυπάμαι, στεναχωριέμαι κ.ο.κ.
Είναι ο τρόπος που μεγάλωσα? Είναι τι μου λείπει στη ζωή μου?? Ήταν έτσι οι πλανήτες μου την ώρα που γεννήθηκα??
Αν και ένας φίλος ισχυρίζεται ότι αυτό μπορείς και να το αλλάξεις. Να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου έτσι ώστε να αυξήσεις ή να μειώσεις τα ποσοστά, φτάνοντας κάποια στιγμή κοντά στο ιδανικό που είναι 50%-50%.. (Αν ξέρετε εσείς κανέναν άνθρωπο τέτοιον, να μου τον δείξετε και να μου δώσετε και τηλέφωνο για λεπτομέρειες και ιδιαίτερα..)!!
Θα ήθελα να το πετύχω και’ γω, απλά δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί… Aποδέχομαι και αγαπάω τον εαυτό μου όπως είναι, αλλά περιθώρια βελτίωσης υπάρχουν πάντα..(αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω ..το βίωσα) !!
Το πρόβλημά μου είναι άλλο… Όταν διαπιστώνεις αυτήν την πραγματικότητα (την ύπαρξη ή την ανυπαρξία κάποιων ποσοστών) τι ανθρώπους επιλέγεις να έχεις δίπλα σου?? Με ποσοστά ίδια, παραπλήσια ή άκρως αντίθετα από τα δικά σου??
Νομίζω ότι οι περισσότεροι άντρες έχουν το ποσοστό λογικής να κοιτά αφ’ υψηλού και περήφανα το αδύναμο συναίσθημα… !!
Είναι καλό πράγμα να υπερισχύει η λογική.. τουλάχιστον είναι καλό για τον εαυτό σου.
Εμείς οι γυναίκες έχουμε μεγαλώσει έτσι ώστε να μας οδηγεί το συναίσθημα..
Γι’αυτό και η λογική η δική μας (το δύστυχο 30% μου) είναι η λογική του παραλόγου.. για κάποιους!!
«Άντρες απ’τον Άρη, γυναίκες απ’την Αφροδίτη» καλά τα λέει ο κος Gray, απλά είναι δύσκολο μετά από τόσο πιπίλισμα του μυαλού να περάσεις στην πράξη.
Και αν τον αγαπάς τον πρίγκιπά σου….αλλά ίσως να θέλεις μια μικρή αύξηση στα ποσοστά ?? Ή μήπως υπάρχει η αλληλοσυμπλήρωση και η ισορροπία και απλά κανείς δεν το καταλαβαίνει ?? Ή μήπως όταν αρχίζεις να το ψάχνεις τόσο πολύ, χάνεται το παραμύθι με το άσπρο άλογο, τον πρίγκιπα και πρέπει να πάρεις τα μπογαλάκια σου και να πας σε άλλο….κάστρο?? Ή μήπως απλά για μια φορά πρέπει να υπερισχύσει η λογική και πρέπει να βγεις απ’το ροζ συννεφάκι σου και να συνειδητοποιήσεις ότι οι σχέσεις για να γίνουν ιδανικές χρειάζονται περισσότερη δουλειά απ’όσο μας έχουν αφήσει να πιστεύουμε??
Αφιερωμένο….
posted by occhiata @ 12:36 PM
0 Comments
-Κατακαημένη Ρούμελη τί σου μελε να πάθεις..
Εγώ με την κουμπάρα μου έτσι για να μάθεις!!
-Τον στίχο τον κατάλαβα μα νόημα δεν βγαίνει..
Δε μου το λες πιο καθαρά γαμώ την οικουμένη??
-Η καημένη Ρούμελη την τύχη σου χλευάζει
και'γω με την κουμπάρα μου τα λέμε όλο νάζι..
Αν δε νοείς κι αυτό σταμάτα να κοντράρεις
και τράβα κανά λεξικό αμέσως για να πάρεις
-Τί να μου πει το λεξικό
τί να μου πει η Πυθία
ο γρίφος σου δεν λύνεται
ούτε με σφαίρες θεία...
-Γρίφο εσύ εδιάβασες..εγώ τα λέω χύμα.
Και αν δεν τα κατάλαβες τότε θα πω τί κρίμα..
Η νύστα μου εφούντωσε και άλλο δεν αντέχω
γι'αυτό σου λέω έχε γεια γιατί άλλο δεν κατέχω!!
posted by occhiata @ 11:49 AM
1 Comments
Τον γνώρισα σ’ένα φιλικό σπίτι.. Πολύ φιλικό, τόσο φιλικό που προσπαθούσαν να με πείσουν να μείνω και άλλο γιατί είχαν συνεννοηθεί να έρθει και αυτός.
Να το πω προξενιό??? Να το πω απόπειρα γνωριμίας δύο μπακουριών από ζεύγος παντρεμένων??? Να το πω το «κάτι» που πιάνει τους παντρεμένους που όταν έχουν φίλους singles πρέπει οπωσδήποτε να τους ζευγαρώσουν?? Διαλέξτε.. δεν ξέρω τι ήταν.. Εγώ ξέρω τι έπαθα..
Μόλις χτύπησε η πόρτα κάτι μου έσφιξε το στομάχι κι ας μην ήξερα τίποτα.. Ήξερα τη φιλενάδα μου (πότε θα σε πιάσω στα χέρια μου δεν ξέρω..)!! Και φυσικά με έστειλαν να την ανοίξω.. Και την άνοιξα.. Στεκόταν εκεί, με το κράνος στο χέρι, ψηλός, καστανός σκούρος (για να μην πω μελαχρινός) με λίγες διάσπαρτες άσπρες τρίχες, ίσα ίσα να τονίζουν το ότι ήταν άνω των πρώτων –άντα. Το πρόσωπό του πολύ γλυκό, σχεδόν baby face εκτός από τις πολύ γοητευτικές γωνίες που του έδιναν ένα στυλ matso. Και το άρωμά του μεθυστικό. Δηλαδή άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα τον τέλειο άντρα που όλες λίγο πολύ έχουμε στο μυαλό μας.
Όχι δεν είμαι cosmogirl (why not??) και όχι δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα της πρώτης ματιάς (ούτε της δεύτερης, ούτε της τρίτης). Πιστεύω στην χημεία των ανθρώπων και αυτή με έκανε να κρατάω τον άνθρωπο τόση ώρα στην πόρτα (αχ βρε Ζαμπούνη εσύ τα λες ποιος σε ακούει??)!
Η συνέχεια σχεδόν κλασσική. Καθίσαμε μαζί πάνω από δύο ώρες στο σπίτι των ανθρώπων, δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε τον διάλογο, σαν να μην ήταν κανείς γύρω. Φύγαμε. Και μετά από δύο μέρες τηλέφωνο, συνάντηση και δέσαμε!!
Συνέχισα με πλήρη επίγνωση του τι θα επακολουθούσε.. ότι κάποια στιγμή αυτό το baby face θα μου σπάει τα νεύρα, ότι κάποια στιγμή αυτό το χαμόγελο θα με βγάζει απ’τα ρούχα μου..
Έχουν περάσει πέντε μήνες από τότε. Και παρόλο που είμαστε ακόμα μεσ’ τις γλύκες, έχουν έρθει όντως στιγμές που μου σπάει τα νεύρα, όπως φαντάζομαι ότι θα έχει κάποιες ίδιες και αυτός.
Είμαστε τόσο διαφορετικοί, σχεδόν σε όλα και όμως ίσως να είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε μαζί. Είμαι στη φάση που τον γνωρίζω ακόμα. Αν τα ελαττώματά του είναι τέτοια που να μπορώ να ζήσω με αυτά. Αν υπάρχουν στην καθημερινότητά μας μικρές στιγμές γέλιου και χαράς, γιατί έτσι έρχεται η ευτυχία. Αν τα θέλω μας ταιριάζουν. Αν αυτά που δεν θέλουμε είναι ίδια. Όπως φαντάζομαι κάνει και αυτός.
Σήμερα είμαστε λιγάκι τσακωμένοι.. Αλλά ακόμα και αν κλείνω το τηλέφωνο στεναχωρημένη, απογοητευμένη, προβληματισμένη.. δεν σταματάω να χαμογελάω στη σκέψη του!!
Φρικάρω με την ιδέα της δέσμευσης και ας μην του το έχω πει ποτέ.
Με τρομάζει η ιδέα του για πάντα και ας μην του το έχω πει ποτέ.
Με τρομάζει το ενδεχόμενο να αφεθώ και να καταλήξω πληγωμένη και ας μην του το έχω πει ποτέ.
Όμως μου αρέσει τόσο το τώρα που δεν μπορώ να μην το ρισκάρω …
Είμαι ερωτευμένη και κάποιες στιγμές νιώθω ότι τον αγαπάω.. κι ας μην του το έχω πει ποτέ.
Για να σου αποδείξω φιλενάδα μου ότι ναι είναι δύσκολο να τα βγάλεις από μέσα σου, πόσο μάλλον να τα βγάλεις στο «κλαρί» για τα μάτια όλων των περαστικών από αυτό το blogaki...και ας πέσουν και τα δικά του κάποια στιγμή..
Αλλά είναι ανακούφιση.. έτσι ακριβώς όπως είναι και ο φτερωτός θεός..
posted by occhiata @ 8:30 PM
4 Comments
Τι να πω για μένα?? Άβυσσος η ψυχή της occhiata...
Subscribe to
Posts [Atom]